کی منو دوست داره؟
کی به من توجه میکنه؟
هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــیـــــــشکی ....
کی به شوخیام میخنده؟
کی موقع دعوا کمکم میکنه؟
هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــیـــــــشکی ....
کی دلش برام تنگ میشه؟
کی میدونه چه ادم جالبی ام؟
هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــیـــــــشکی ....
پس اگه ازم بپرسی بهترین دوستم کیه؟
فوری میگم هیشکی بهترین دوستت منه
ولی دیشب حسابی ترسیدم. چون وقتی بیدار شدم دیدم هیشکی اینجا نیست
صدا زدمو دست هیشکیو گرفتم
دقیقا تو همون تاریکی که همیشه هیشکی اونجا بود!!!
شاید خیلیامون این متنو درک کنیم، ولی تاحالا شده بپرسیم از خودمون که چرا هیشکی بهترین دوستمون شده؟
ایرادمون چیه؟
چرا آدما ازمون فاصله میگیرن؟
دیروز که داشتم پادکست رختکن بازنده ها اپیزود 15 گوش میکردم، مهمونشون یه حرف باحال زد و منو تو فکر فرو برد.
گفت:" شاید این قوی نشون دادن خودم به بقیه، شاید حس سردی که موقع انجام کاری به اطرافیانم دادم تا تمرکزم بیشترشه، شایدم کمک نخواستن از کسی موقع سختی و مشکل منو اینقدر خاص کرد نسبت به اطرافیانم درصورتی که منم آدمم و مثل بقیه ام."
منم سعی میکنم موقعی که یه مشکلی دارم اطرافیانمو درگیر نکنم که نگن این چقدر طول داد یا چقدر سنگین بود براش این مشکل. درست قضاوت شدن بده و خیلیامون میترسیم از قضاوت شدن و جلوش گار میگیریم ولی باید باهم صادق باشیم. اصلا گور بابای همه ! با خودمون صادق باشیم. از قاضوت شدن میترسیم ولی بیاییم به بعدش فکر کنیم تا این ترسو کنترل کنیم.
ما که نمیتونیم دهن مردم و فکرشونو هاید کنیم ولی میتونیم رفتار خودمونو بهینه کنیم تا از این ترس قضاوت شدن برای خودمون یه سکو پرتاب بسازیم.
ببینیم چرا فلان حرفو بهمون میزنن بشینیم تو خلوت خودمون فکر کنیم شاید پیدا کردیم که کجا اشتباه کردیم یا چه رفتاری ازمون باعث شد که این سوءبرداشت شکل بگیره.
این البته نیاز به یک خودآگاهی خوب داره و صداقت داشتن با خودتون. اگر این دوتا موضوع رو بهش نرسیده باشید این کار تاثیر منفی داره