به رغم تصور جامعه، فرزندانی که در خانوادههای پرتنش متولد میشوند، توانایی کمتری برای مدیریت یک زندگی مستقل دارند. دلایل متعددی وجود دارد که اهم آن:
۱. ناامنی عاطفی و نبودِ “پایهی امن”
برای اینکه یک کودک بتواند در بزرگسالی مستقل شود، باید در کودکی احساس امنیت، ثبات و قابلپیشبینی بودن محیط را تجربه کند.
در خانوادههای پرتنش:
- روابط والدین ناپایدار است
- واکنشها قابل پیشبینی نیست
- کودک نمیداند چه زمانی آرامش هست و چه زمانی انفجار
این وضعیت باعث میشود کودک به جای تجربهی رشد طبیعی، انرژی روانیاش را صرف بقا و مدیریت تنش کند.
وقتی “پایهی امن” شکل نگیرد، فرد در بزرگسالی برای تصمیمگیری مستقل احساس تردید و ناامنی بیشتری دارد.
۲. درونیسازی الگوهای وابستگی
در خانوادههای پرتنش، معمولاً دو الگوی ناسالم شکل میگیرد:
- وابستگی بیش از حد به والدین (چون کودک احساس میکند بدون آنها امنیت ندارد)
- یا وابستگی والدین به کودک (والدینِ درگیر تنش، ناخواسته به کودک نقشِ “حامی” میدهند)
هر دو حالت باعث میشود کودک مهارتهای استقلالطلبی را تمرین نکند.
۳. کاهش فرصت یادگیری مهارتهای زندگی
در محیطهای پرتنش، تمرکز خانواده روی حل تعارضهاست، نه آموزش:
- تصمیمگیری
- مدیریت احساسات
- حل مسئله
- برنامهریزی
- مسئولیتپذیری
وقتی این مهارتها در کودکی تمرین نشوند، فرد در بزرگسالی برای استقلال دچار سردرگمی میشود.
۴. ادامه این مطلب را در گروه ایتای ما ببینید.
دریافت لینک عضویت:
@jt_eitaa_room
