چالش تقویت اراده روز هفتم

واقعا خوشحالم که نصفه شد و همینطور حس خوبیه که اراده داشتم تا اینجا، کار بزرگی نبود، ولی اگه در موردش نمی نوشتم و با شما به اشتراک نمیذاشتم بعید میدونم پایبند می موندم روش؛ ولی جدیدا واقعا پیدا کردن یه گزینه غیر تکراری برای چالش سخته.. البته لزومی نبود که تکراری نباشه ولی خب بهرحال، دیروز ساعتای 10 و خرده ای بود که تصمیمو گرفتم، تصمیم گرفتم صاف بشینم رو صندلی.

فکر می کردم چون اهل ورزشم و استند دارم برای مطالعه و لپ تاپ، وضعیت بدنی ام پشت میز اکثر اوقات خوبه ولی وقتی آلارم گذاشتم و هر ده دقیقه یه بار زنگ میخورد می دیدم که نه اونقدرام که فکر می کردم صاف نمیشینم! مگه اینکه حواسم باشه...

کل روز آلارم نبود فکر کنم تا 8 شب اینا ادامه اش دادم ولی اینکه یه تایمایی یادم میرفت از نو دوباره تنظیمش کنم ولی در مجموع تلاشمو کردم و راضیم.. هدف کامل بودن نیست که

تصمیم گرفتم یه چند تا فیلم حال خوب کن معرفی کنم... نمیدونستم با این اوضاع، فیلمایی بهتره که یه وایب همه چی خوبه و هیچ دردسری نیست و اوضاع خوب پیش میره ( نمیدونم چرا این سبک برام خیلی آشناست ولی هیچ مثالی تو ذهنم نیست... کلا فیلمای کمدی، تینیجری یسری هاشون این شکلیه) بهتره یا فیلمایی که غمگینه ولی تهش یه معنا و نتیجه ای میگیری، یه غم آمیخته به آرامش.

به نظرم فیلمای اول حکم فرار رو دارن... نه که کلا بد باشن ولی نمیدونم انگار حین فیلم دوپامین ترشح میشه و بعد تموم شدن فیلم، اگه کل حواس تون با فیلم بوده باشه و یه دو ساعتی فرار کرده باشین، بعد رو به رو شدن با واقعیت محکم میخورین زمین و وضعیت بدتر میشه.

پس یه فیلمایی رو معرفی میکنم که بیشتر شبیه دسته دومه، و شاید کمکی باشه به اینکه یکم بهتر با شرایط کنار بیایم.

فیلم زیبایی پنهان

این فیلم، فیلم جالبه؛ از اون فیلمایی هست که واقعا اشک تون باهاش در میاد، معنا داره ولی نه اونقدر شدید و عمیق که نتونین درک شون کنین ( هرچند من فکر می کنم اونقدر فیلمش پیام داره که یه بار دیگه لازمه ببینم). و داستانش درباره سوگ هست. ویل اسمیت توش بازی می کنه و طبق معمول عالی و طبیعی بازی میکنه. بذارین اسپویل نکنم هیچی، برین ببینین خودتون! ولی تنها چیزی که میتونم بگم اینه که پشیمون نمیشین از دیدنش. راستی دستمال کاغذی آماده داشته باشین؛ البته اینم بگم قرار نیست پایان غمگینی داشته باشه. راستی یه سریال هم به همین نام هست، اشتباه نگیرین یه وقت.

فیلم پچ آدامز

من عنوان و پوستر فیلم رو قبلا دیده بودم؛ خیلی وقت پیش وقتی که تازه با رابین ویلیامز آشنا شده بودم و فیلمای مختلفش مثل انجمن شاعران مرده، ویل هانتینگ خوب و خانم دات فایر رو می دیدم. ولی نمیدونم چرا نرفتم سراغش شاید چون با دیدن پوسترش فکر کردم یه حالت بچه گانه ای داره؛ تا اینکه یه جا دیدم برای کسایی که به پزشکی علاقه دارن ( یا میخوان علاقه شون رو بیشتر کنن) فیلم پچ آدامز و سریال دکتر هاوس رو ببینن ( این یکی هم امروز اولین اپیزودشو دیدم و فوق العاده بود! بعد سریال شرلوک، اولین سریالیه که همون حس شرلوک رو میده و ازش واقعا لذت می برم).

خلاصه که پچ آدامز رو هم دیروز دیدم، و این هم وااقعا جالب بود، و یسری چیزاش غیر منتظره! خودتون ببینین متوجه میشین اصلا فکرشم نمی کردم من یکی که! رابین ویلیامز، حداقل تو فیلمایی که من دیدم ازش، واقعا خوب بازی میکنه و نقش های جالبی هم داره که وجه اشتراک همه شون متفاوت بودنه، خصوصا تو همین فیلم پچ آدامز و فیلم انجمن شاعران مرده... کسی که عقاید متفاوت ( و انسانی) داره و با شهامت روی عقایدش وایمیسته.

نا خودآگاه من رو یاد این جمله انداخت " عاقل تر از آنیم که دیوانه نباشیم :) "

فعلا این دوتا فیلم رو داشته باشین!