لایک‌هایی که جای خالی یک آغوش را پر نمی‌کنند

شب است و دوباره پناه برده‌ایم به این مستطیل‌های کوچک پرنور...

در نیم‌نگاه امشب بیایید به دنیایی خیره شویم که در آن زندگی می‌کنیم اما لمسش نمی‌کنیم فضای مجازی.

‌ما در عصر ارتباطات به سر می‌بریم اما شاید تنهاترین نسل تاریخ باشیم هزاران دنبال‌کننده (فالوور) داریم اما برای دقایقی درددل واقعی شاید حتی یک نفر را هم کنارمان نداشته باشیم.

ما یاد گرفته‌ایم از خوشبختیمان عکس بگیریم تا دیگران لایک کنند اما انگار یادمان رفته خود آن لحظه را واقعاً زندگی کنیم.

گاهی آنقدر درگیر چیدمان ویترین زندگیمان در اینستاگرام و تلگرام می‌شویم که فراموش می‌کنیم پشت این ویترین خانه‌ایست که نیاز به حضور و رسیدگی دارد لایک‌ها حس آنی خوبی می‌دهند اما حقیقت این است که هیچ قلبی روی صفحه نمایش جای یک نگاه گرم یا یک گفتگوی رودررو و صمیمانه را نمی‌گیرد.

بیایید امشب پیش از آنکه چشم بدوزیم به خواب لحظه‌ این گوشیها را کنار بگذاریم و از خودمان بپرسیم چقدر از این تصویری که از خودمان ساخته‌ایم واقعاً خود ما هستیم؟