امروز صبح وقتی بیدار شدم به این فکر کردم که چرا همه ما اینقدر عجله داریم؟ عجله برای رسیدن به کجا؟
در دنیای امروز موفقیت برای ما شبیه به یک مسابقه دو ماراتن شده که خط پایانی ندارد مدام به ما میگویندبیشتر بدو بیشتر بخر بالاتر برو اما کسی نمیگوید در این مسیر چقدر از خودمان را جا میگذاریم.
نیمنگاهی به آدمهای اطرافمان بیندازیم خیلیها قلههای ثروت و شهرت را فتح کردهاند اما وقتی به چشمانشان نگاه میکنی نشانی از رضایت نمیبینی چرا؟ چون ما موفقیت را در داشتن تعریف کردیم نه در بودن
به نظر من موفقیت واقعی آن لحظهای نیست که مدال را به گردنت میاندازند بلکه تمام آن لحظاتی است که با وجود سختیها لبخند زدی به کسی کمک کردی و از همه مهمتر آدم بهتری شدی موفقیت یعنی شب که سرت را روی بالش میگذاری با خودت در صلح باشی حتی اگر تمام دنیا تو را برنده صدا نزنند.
بیایید امروز یک بار دیگر به تعریفمان از موفقیت نگاه کنیم شاید موفقیت همین باشد که لابلای این همه هیاهو هنوز قلبت بتپد هنوز مهربان باشی و هنوز بتوانی از طعم یک استکان چای در آرامش لذت ببری.
موفقیت مقصد نیست کیفیت راه رفتن ما در این مسیر است.
