متوجه تان نمیشوم. متوجه اینکه چون دسترسی به اینترنت ندارید احساس مفید بودن میکنید نمیشوم. متوجه اینکه گفته اند 2 هفته بعد تازه میخواهند تصمیم بگیرند که چه کنند و در هر شرایطی به دنبال یک نقطه مثبت در ماجرا میگردید نمیشوم. متوجه نمیشوم چطور ممکن است اینطور فکر کنید و حتی فکر میکنم که اصلا فکر نمیکنید.
علاوه بر چیزهایی که اینجا محل مناسبی برای گفتنشان نیست؛ باید بگویم که ما حتی امکان ساده ترین کارها را هم از دست داده ایم. قطعی اینترنت و تمام ابزارهای ارتباطی و کنترل کنونی چیزی نیست که بتوان با آن زندگی کرد چه برسد به اینکه در آن دنبال نقطه مثبت هم بگردیم.
اینکه قبلا غرق در اینترنت بودید و الان به جای اینستاگرام، طاقچه را اسکرول میکنید یا با مادرتان حرف میزنید هرچیزی میتواند باشد جز نقطه ی مثبت ماجرا. در این ماجرا نمیتوان چیزی جز سیاهی پیدا کرد.
صورت مسئله همان است که بود.با ادای دنبال نقطه مثبت گشتن هم پاک و یا حتی کمرنگ نمیشود.
حالمان بد است. با ساده لوحی هایتان نمک بر آن نزنید.