آدم ها احتمالا دیگر حوصله غر و ناسازگاری ام را ندارند و به قولی با شرایط( شما بخوانید سیاهی) کنونی به صلح رسیده اند. میدانم که بدفازی امثال من اعصابی برای دیگران باقی نمی گذارد اما چه کنم. با عادت کردن مشکل دارم. با به صلح رسیدن با سیاهی از آن بیشتر.
میدانم که برای بعضی ابزار ها نسخه بی کیفیت داخلی در دسترس است اما استفاده از آنها را درست نمیدانم. حتی استفاده از طاقچه و ویرگول را هم به لحاظ اخلاقی درست نمیدانم؛ اما عزیزم! آدم ذره ذره در سیاهی فرو میرود. منظورم از سیاهی شما نیستید. استفاده از ابزارهای داخلی که اسما آلترناتیو ابزارهای اصلی هستند را برای خودم سازگاری با شرایط میدانم و سازگاری با شرایط همان دست دادن با سیاهی است.
نمیدانم چه باید بکنم. نمیخواهم سعی کنم تا به روند عادی(؟) زندگی برگردم. هیچ چیز برایم عادی نیست و هیچ چیز برایم عادی نخواهد شد. تنها چیزی که میدانم این است که سعی میکنم دست هایم را تمیز نگه دارم.
از شما بابت اینکه بی پروا از حقایق مینویسید متشکرم.
بخش های زیادی را نوشتم اما پاک کردم. مشکل یکی دوتا نیست وسبک هم نمیشود.
