روزN ام احساسای تکراری ،حرفای تکراری ،فکرای تکراری
چی میگن؟ این زندگی مزخرفه ،من گیر کردم از اول ،کاش میشد مثل بقیه خودمو بزنم به اون راه و زندگی کنم کار کنم الکی بخندم الکی الکی یه سری کارا کنم
فکر نمیکنم مسئله من کار باشه یادمه زمانی که تو دفتر یاشا بودم روز 3یا 4 ساعت پشت صفحه مانیتور گریه میکردم و مینوشتم و فکر میکردم
انگار این زندگی مال من نیست و اشتباهی اینجام
هیچ چیزی خوشحالم نمیکنه هیچ چیزی دیگه سر ذوقم نمیاره همش شده خشم و نفرت و غم عمیق
این غم عمیق این ناکامای دائم من ،از کجا میاد ؟ جزئی از منه در من با من خود من
چجوری قراره تاب بیارم اگه قرار باشه دو برابر الان سن داشته باشم
چرا زندگی من با بقیه فرق داره؟ چرا من با بقیه فرق دارم ؟
چرا همه میگن متوجه میشن درک میکنن ولی ساده میگذرن و من نمیتونم
چرا من گیر دارم؟
همیشه سربار بودم تو خونه ،اون موقع که مامان و بابام دعوا داشتن سر خرج و طلاق و این جور مسائل تا الان که سنم رفته بالا و جام خونه شوهر مامانم نیست طبیعتاً
چرا من همیشه اضافی بودم و هستم؟ چرا هیجوقت نتونستم خودمو بندازم رو دوش خودم؟
چرا من هیچوقت عرضه نداشتم خودمو جمع و جور کنم؟
درسته وضعیت جامعه بد و خرابه ولی کم نیستن کسایی که تو همین شرایطم تونستن
چی من کمتر از بقیه بوده؟
چرا حتی حال ندارم پاشم واسه خودم کاری بکنم؟
یعنی از اول نداشتم ،چرا انقد احساس سر خوردگی دارم؟
چرا هرچی کار کردم هیچی نشد؟
چرا الان یکساله بیکارم؟ اصلاً چرا حتی نفس میکشم؟ چرا حتی عرضه ندارم خودمو ازین زندگی خلاص کنم؟
من اصن به دردی میخورم؟
تا کی قراره فقط نفس بکشم؟ تا کی قراره توی سرم مدارم فکر و صدا باشه ؟
کی از این سکون درمیام؟
چرا این همه انرژی توی من قرار داره در صورتی که نه راهی می بینم و نه انگیزه ای ؟
چرا زندگی من مدارم با تاریکی عجین شده؟
چرا هیچ راهی جلوی پام نمی بینم؟
چرا اصلاً منو تو این مسیر تنها رها کرده؟ چرا منو تو این دنیا آورده؟
از هیچ چیز جز تولدم پشیمون نیستم،من این دنیارو نمیخوام به کی باید بگم تمومش کنه؟
چرا هیچ نوری نمی بینم؟ چرا این همه سوال هست و دریغ از یک جواب
