خوشبختی یعنی نماینده ی کلاس استادی باشی که هفتاد تا دانشجو داره و شمارشو به هیچ کس جز تو نداده و حتی سر گرفتن نمره ی بچه ها هم پدر تو در میاد🥲
مخصوصا اگه این استاد به زبان فارسی حرف نزنه و برای رمزگشایی حرفاش مجبور باشی اجلاسی از مجموعه ی هفتاد دانشجو تشکیل بدی
مخصوصا تر اینکه هر روز پیام بده بپرسه نتیجه نظرسنجی چی شد.
و بهت بگه اگه بچه ها اسم دوستاشونو اضافه توی برگه ی حضور غیاب بنویسن برای تو غیبت میزنه.
سر جلسه امتحان میان ترم بگه هرکس امتحان نداده مسئولیتش به عهده نماینده است😶
اگه درس دادن این استاد هم قابل فهم نباشه و مجبورت کنه برای درس سه واحدی چهار واحد سر کلاس خودش بری و به اندازه چهار واحد هم خودت مجبور بشی کلاس جبرانی با یکی از دانشجو های قدیمیش بری و کلاس حل تمرین با یه دانشجوی بی سواد دیگشم یه روز جدا باشه و امتحاناتشم کاملا جدا از روز رسمی کلاس که دیگه فبه المراد.
البته که محاله دانشجوی روانشناسی باشی و هزار تا پرسشنامه ندن بهت پر کنی برای پژوهشاشون تا بتونی از استادت نمره بگیری.
و تهشم نمره ای که قولشو داده از سه نمره بزنه بالا و بزنه زیر حرفش بگه نمیدم.
از اون طرفم یکی گیر بده من شماره ی استادو می خوام اونم بگه شمارمو اصلا نده😭
اگه این استاد
