اولین باری که با قایق وارد آبهای فیروزهای لانکاوی شدم، انگار زمان ایستاد. صدای موتور خاموش شد، خورشید روی سطح آب برق میزد، و من با خودم گفتم: "اینجا واقعیه؟"
مالزی بیش از ۸۷۷ جزیره دارد — عددی که به گفته شریف استادی تنها بخشی از آنها روی نقشهها ثبت شدهاند. برخی هنوز هیچ زیرساختی ندارند، ولی هر کدام مثل دنیایی مستقل و رازآلود هستند.
جزایر مالزی فقط زیبا نیستند، بلکه عجیب، عجیب و واقعاً عجیباند! از شنهای رنگی گرفته تا دریاهایی که شبها میدرخشند، این کشور چیزی بیشتر از یک مقصد توریستی ساده است.
در مابول، خانهها به جای اینکه روی خاک ساخته شوند، روی پایههایی در دل اقیانوس قرار گرفتهاند. وقتی از پنجره اتاقت به بیرون نگاه میکنی، ماهیهای نئونرنگ زیر پات شنا میکنن!
بر اساس دادههای Marine Conservation Society, این جزیره یکی از ۵ نقطه برتر غواصی در جهان است، و هر سال هزاران غواص برای دیدن لاکپشتهای سبز غولپیکر به آن سفر میکنند. بهنظر من، اینجا بیشتر شبیه یک صحنه از فیلم آواتار است تا واقعیت.
تیومان جزیرهایست که به گفته محلیها، روزگاری محل خوابیدن اژدهای دریایی بوده! داستانی که شاید فانتزی بهنظر برسد، اما وقتی وارد جنگلهای بارانی جزیره میشوی، کاملاً قابل باور میشود.
طبق بررسی Lonely Planet، تیومان یکی از ۱۰ جزیره برتر آسیاست برای عاشقان طبیعت و کوهنوردی، نه فقط بهخاطر ساحل بلکه بهخاطر جنگلهای بارانی و آبشارهای مخفی. من در یکی از مسیرهای کوهپیمایی، آبشاری دیدم که آبش نه فقط شفاف، بلکه بهطرز عجیبی سردتر از محیط بود، حتی در گرمای ظهر!
این جزیره بینظیر که در دریای سلبس واقع شده، بر قلهای از مرجانهای زنده ساخته شده! یعنی شما روی یک "آتشفشان زیستی" قدم میزنید.
طبق گزارش UNESCO World Heritage Tentative List، سیپادان یکی از معدود نقاط دنیاست که روزانه فقط ۱۲۰ نفر اجازه ورود دارند تا اکوسیستمش حفظ شود. من وقتی با ماسک غواصی وارد آب شدم، احساس کردم وارد کهکشان شدهام؛ هزاران ماهی رنگی، کوسه صخرهای، و لاکپشتهای عظیم زیر پات هستند.
خیلیها نمیدونن که توی مالزی یه جزیره هست با شنهای سفید پودری، آبهای فیروزهای و اقامتگاههایی که مستقیماً روی آب ساخته شدن. راتا، بهجرأت یکی از دیدنیترین نقاط جنوب شرق آسیاست که کمتر کسی از وجودش خبر داره.
حتی TripAdvisor هم این جزیره رو با امتیاز ۴.۹ معرفی کرده، ولی نکته عجیب اینه که هنوز توی بیشتر تورهای توریستی، نامی ازش نیست. شاید دلیلش اینه که میلیاردرهای منطقه ترجیح میدن این بهشت برای خودشون باقی بمونه...
یکی از عجیبتترین تجربههای عمرم، دیدن دریاچهای در شب بود که با هر حرکت دستم، نور آبی درخشان از آب بیرون میزد. این پدیده به دلیل وجود فیتوپلانکتونهای شبتاب رخ میده که در برخی شبها، کل ساحل رو به آبی فسفری تبدیل میکنن.
برهنتیان فقط برای غواصی یا ساحلنشینی نیست. اگه اهل تجربههای خاصی مثل قایقسواری شبانه در آبهای درخشان هستی، اینجا مثل فیلمهای علمیتخیلیه ولی واقعی!
در این جزیره هیچ ماشین، هیچ جاده، و حتی هیچ عابر بانک وجود نداره. فقط شن، درخت نارگیل، صدای موج، و چند کلبه ساده. برای من، کاپاس جایی بود که تونستم تمام هیاهوی دنیا رو قطع کنم و فقط با خودم باشم.
بر اساس تجربیات منتشرشده در مشاوره شریف, کاپاس انتخاب خیلی از مهاجران و دیجیتال نومدهاییست که دنبال آرامش واقعی هستند. جایی بدون هیچ حواسپرتی؛ فقط سکوت و طبیعت.
واقعیت اینه که وقتی وارد دنیای جزایر مالزی میشی، انگار پا به سرزمینی گذاشتی که هنوز بخشی ازش کشف نشده. هر جزیره، قصه خودش رو داره. بعضیاش افسانه دارن، بعضیاش هنوز ساکن ندارن، و بعضیاش شبها زنده میشن.
از شنا با کوسههای آرام در سیپادان گرفته تا دیدن دریاهای شبتاب در برهنتیان، جزایر مالزی چیزی نیستن که بشه توی عکس یا وبلاگ حسشون کرد؛ باید بری، ببینی، و باور کنی. چون هر بار که از یه جزیرهاش برمیگردی، انگار یه تیکه از دلت رو اونجا جا گذاشتی.
