اجتماعی

?? بنام خدا ??

✍ از برنامه ریزی..... به تلاش برای زنده ماندن

? در سالهای نه چندان دور زندگی ها اینگونه بود:
✔ برنامه ریزی های کلان اعم از انتخاب مدرسه برای فرزندان ، فراهم کردن شرایط تحصیل در دوره های مختلف، ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر ، هم اندیشی بابت انتخاب رشته تحصیلی در دانشگاه با هنرستان مبتنی با شغل مناسب، برنامه های تفریحی و فرهنگی و مسافرت‌های سالانه داخلی و بعضٱ برای خانواده های متمول سفرهای خارجی و نهایتا مشورت در انتخاب همسر و ازدواج و تهیه مسکن . تمامی این برنامه ها بیشتر بر دوش پدر خانواده بود.
✔ فرزندان نیز برای خود برنامه های بلند مدت و کوتاه مدت طراحی می کردند . از جمله تحصیل در مقاطع متوسطه و سپس دانشگاه با هنرستان بر اساس انتخاب شغل آینده ، برنامه ریزی های تفریحی و غیره و نهایتا ازدواج و مسکن.
✔ برنامه ریزی مادر خانواده هم فراهم کردن محیطی امن از نظر روحی برای فرزندان بود.
اغلب برنامه ها نیز اجرا و به اهداف تعیین شده منجر می شد.
اما هرچه از آن سالها فاصله گرفتیم و شرایط اقتصادی بغرنج تر شد، برنامه ریزی های خانواده ها نیز محدود و محدودتر شد، طوری که برای ماه بعد هم نمی شد برنامه ریزی کرد ، چه رسد به برنامه های بلند مدت!!!!
اما با شیوع همه گیر ویروس کرونا و شرایط بغرنج تر اقتصادی، در حال حاضر فقط تلاش برای زنده ماندن شده و دیگر از برنامه های بلند مدت و کوتاه مدت خبری نیست!!
بنظر نگارنده، از آنجایی که خانواده ها اجتماع و سپس جامعه را تشکیل می دهند ، چنانچه بدون برنامه و نقشه راه به زندگی ادامه دهند ، خطر منزوی شدن و در خود فرو رفتن در راه هست و متولیان جامعه شناسی و اقتصادی می بایست چاره ای بیندیشند.