کوهنوردی برای کسانی که از ته دل خستهاند
نمیدانم تو هم مثل من گاهی حس نمیکنی به این شهر تعلق داری. همین آپارتمان های تنگ، همین چراغ قرمزهای بی شمار، همین نوتیفیکیشن هایی که داد می زنند ببینم هستی یا نه.
من راه فرارم شده کوهنوردی با بابام🧗♀️
نه اینکه کوهنورد حرفه ای باشم(البته که بابام یک کوهنورد حرفه ای با تمام تجهیزات لازم کوه) نه فقط بلدم کفش مناسبی بپوشم، یک کوله ببندم، و چند ساعتی از خط افق بالاتر بروم. همین. و همان همین ها زندگی را برمی گرداند به مسیر اصلی اش.
این وبلاگ برای کسی نوشته ام که شاید تا حالا فقط اسم کوهنوردی را شنیده، یا یک بار رفته و برگشته و در بین راه به خودش گفته بسه دیگه. اما هنوز یک گوشه دلش می خواهد دوباره امتحان کند.
چرا کوه و نه هیچ جای دیگر
شاید بتوانی جایگزین هایی پیدا کنی مثل:باشگاه بدنسازی🏋♀️، پارک های شهری🏃♀️، حتی دوچرخه سواری🚴♀️، اما هیچکدام آن بوی خاک خیس بعد از باران را ندارند. هیچکدام صدای باد را که از شکاف تخته سنگ ها عبور می کند، شبیه آواز نمی کنند.
کوه، برخلاف زندگی شهری، دروغ نمی گوید.
اگر خسته باشی، پاهایت اعلام می کنند. اگر نفس کم بیاوری، ریه هایت فریاد می زنند. اگر مسیر اشتباه رفته باشی، سنگ ها به تو می گویند برگرد.
کوه قلب را قوی تر میکند، اما نه فقط به معنی پزشکی. به معنی تحمل بیشتر برای حرف های نشنیده.
کوهنوردی استرس را کم میکند.
چیزهایی که فکر می کردی ضروری هستند، بی اهمیت می شوند مثل: اینترنت، تلویزیون، نظر دیگران.
و یک چیز دیگر. در کوه، با خودت تنها می شوی. همان خودت که سال ها بود صدایش را نشنیده بودی.
اگر هنوز نرفته ای برای اولین بار لازم نیست به قله فکر کنی. اولین بار فقط کافی است یک مسیر نزدیک و معروف را انتخاب کنی، یک صبح زود، هوا که خنک است، راه بیفتی.
برو با کسی که حداقل دو بار رفته باشد. برو با یک بطری آب، یک ساندویچ ساده، یک کلاه. برو با این نیت که اگر به نیمه نرسیدی، اشکالی ندارد.
وسایلی که واقعا به دردت می خورند.
کفش🥾:
کفش نامناسب یعنی تاول، یعنی زانوی دردناک، یعنی نفرت از کل ماجرا. کفش کوهپیمایی ساده با زیره آجدار و رویه ضدآب کافی است. لازم نیست چکمه ساق بلند بخری، مگر اینکه برف و یخ در کار باشد.
جوراب🧦:
جوراب نخی یعنی دشمن شماره یک، جوراب پلی استر یا پشمی بخر. دو جفت با خودت ببر. وسط راه اگر پاهایت خیس شد، عوض کن.
کوله پشتی 🎒
لایه لایه بپوش، اما نه مثل پیاز👕👖🧥
لایه اول، زیرپوش: یک تی شرت ورزشی، نه پنبه ای. لایه دوم، عایق: یک هودی یا فلیس. لایه سوم، پوسته بیرونی: یک بادگیر سبک که در کوله جا شود.
اگر سردت شد، لایه اضافه می کنی. اگر گرمت شد، کم می کنی. قانون آن است که هیچ وقت عرق نکنی. عرق یعنی سرما در ارتفاع.
چیزهای کوچک اما بزرگ🔦
چراغ پیشانی با باطری اضافه. ضدآفتاب حتی در زمستان. یک پانچوی بارانی یک بار مصرف که وزن ندارد و نجات بخش است. یک کیسه زباله کوچک که زباله هایت را برگردانی به احترام کوه.
آب و خوراکی🥪🥛
آب حداقل دو لیتر. اگر مسیر طولانی است، سه لیتر. خوراکی: خرما، گردو، کشمش، شکلات تلخ، یک سیب، یک ساندویچ کوچک. از برنج و خورشت سنگین خبری نیست.
چند قانون که کوه به تو یاد می دهد
قانون اول: نفس بکش، بعد قدم بردار.
عجله دشمن توست. گام های کوتاه، نفس های عمیق، نگاه به جلو. اگر نفس هایت بریده شد، بایست، نفس عمیق بکش، بعد ادامه بده.
قانون دوم:هیچ خجالتی در برگشتن نیست.
کوه می گوید امروز نه، شاید فردا. اگر خسته ای، اگر هوا بد شد برگرد. قله صبر می کند.
قانون سوم:صدایت را پایین بیاور.
موسیقی با بلندگو، فریاد زدن، سروصدای بی مورد. اینها در کویر شاید عادی باشد. در کوه، تو مهمان طبیعتی، مهمان خوب سروصدا نمی کند.
قانون چهارم.:زباله را برگردان.
حتی پوست موز و هسته سیب. در کوهستان، این زباله ها سال ها دوام می آورند. کیسه زباله ببر و هر چه با خودت بردی، برگردان.
یک دعوت آرام
اگر تا اینجا خوانده ای، یعنی یک گوشه دلت می خواهد امتحان کنی😜
پس همین آخر هفته، یک روز را انتخاب کن. صبح زود، پیش از اینکه خورشید اذیت کند. کفشت را بپوش. یک بطری آب بردار و برو.
نرو به دنبال قله. برو به دنبال آن لحظه ای که می رسی به یک جای بلند، می نشینی روی یک سنگ، و برای اولین بار در هفته های اخیر، عمیق و آرام نفس می کشی.
آن لحظه ارزش همه خستگی ها را دارد.
کوه، مثل مادر است. اگر مغرور بیایی، تنبیه ات می کند. اگر ترسو بیایی، چیزی به تو نمی دهد. اما اگر با احترام بیایی، با فروتنی، با دانستن اینکه کوچکی، آن وقت جایت را در آغوشش باز می کند.
من که رفتم و دیدم حالا نوبت شماست.
من که رفتم و دیدم. حالا نوبت شماست.نباشد.
