: بهعنوان کسی که بهطور جدی سینما رو دنبال میکنه، وضعیت فعلی سینمای ایران رو چطور ارزیابی میکنید؟
واقعیت اینه که سینمای ایران الان توی یه مقطع حساسه. مخاطب امروز آگاهتر شده و انتخابهای بیشتری داره، برای همین دیگه صرفاً اسم بازیگر یا ژانر تضمین فروش نیست. از اون طرف، همین موضوع باعث شده بعضی فیلمسازها با دقت و وسواس بیشتری سراغ سوژهها برن که بهنظرم اتفاق مثبتیه.
: فکر میکنید فیلمهای روی پرده تا چه حد تونستن با مخاطب ارتباط برقرار کنن؟
بهنظرم تلاش شده این ارتباط شکل بگیره، ولی هنوز فاصله هست. بعضی فیلمها صرفاً دنبال سرگرمیان و بعضیها بیش از حد جدی میشن. اون چیزی که کمتر میبینیم، تعادل بین این دوئه. فیلمی که هم حرف داشته باشه هم مخاطب رو پس نزنه.
: نقش سلیقهی مخاطب امروز رو در این شرایط چقدر مهم میدونید؟
خیلی مهم. مخاطب امروز خیلی سریع قضاوت میکنه و اگر احساس کنه بهش احترام گذاشته نشده، واکنشش رو نشون میده؛ چه با نیومدن به سینما، چه با بازخورد توی فضای مجازی. بهنظرم فیلمسازها باید بیشتر از قبل صدای تماشاگر رو بشنون.
: دربارهی فروش و استقبال از فیلمها چه نظری دارید؟
فروش فقط به کیفیت فیلم ربط نداره؛ تبلیغات، زمان اکران و حتی فضای اجتماعی هم تأثیرگذاره. بعضی فیلمها ظرفیت دیدهشدن دارن ولی درست معرفی نمیشن. اینجا هم سینما نیاز به نگاه حرفهایتری داره.
: و در نهایت، آیندهی سینما رو چطور میبینید؟
من همچنان امیدوارم. سینما هنوز برای مردم جذابه و اگر فیلمها صادقانهتر باشن و از کلیشهها فاصله بگیرن، دوباره میتونن مخاطب گستردهتری جذب کنن.
: اگر بخواید در یک جمله حرف آخر رو بزنید، اون جمله چیه؟
سینما هنوز زندهست، فقط باید دوباره یادمون بیاد برای چه مخاطبی فیلم میسازیم و چطور میخوایم باهاش حرف بزنیم؛ اگه این ارتباط درست شکل بگیره، سینما خودش راهش رو پیدا میکنه.
