شورای صنفی دانشجویی، طبق تعریف رسمی مندرج در آییننامههای وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، نهاد قانونی و منتخب دانشجویان است که بهعنوان بازوی اجرایی و نظارتی دانشجویان و پل ارتباطی رسمی بین آنان و مسئولان دانشگاه عمل میکند. این شورا مشارکت مدنی و حق تعیین سرنوشت دانشجویی در محیط آکادمیک محسوب میشود.
وظایف این شورا را میتوان در قالب های ذیل بیان کرد:
۱.پیگیری مسائل و مشکلات صنفی، آموزشی و رفاهی دانشجویان.
۲.ارائه پیشنهاد به مسئولان برای بهبود کیفیت آموزش، امکانات پژوهشی و خدمات رفاهی.
۳.مشارکت در برنامهریزیهای مرتبط با امور دانشجویی.
۴.دفاع از حقوق جمعی دانشجویان و ایجاد فضای گفتمان مسالمتآمیز.
۵.نظارت بر کیفیت خدمات ارائهشده به دانشجویان (از سلفسرویس و خوابگاه تا کتابخانه و آزمایشگاه).
درک تفاوت نهادهای دانشجویی، کلید همکاری سازنده بین آنهاست. در اکوسیستم دانشجویی دانشگاههای ایران، سه نهاد اصلی حضور دارند:
انجمن علمی: قلب تپنده حیات پژوهشی و آموزشی دانشکده. دغدغه اصلی آن برگزاری کارگاههای تخصصی، مسابقات علمی، گردهماییهای پژوهشی و ارتباط با صنعت برای ارتقای سطح علمی دانشجویان است.
انجمن اسلامی: کانون فعالیتهای فرهنگی، مذهبی و اجتماعی. این انجمن در حوزههای معنوی، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی فعالیت میکند و به تقویت هویت اسلامی-ایرانی میپردازد.
شورای صنفی: پشتیبان و مدافع حقوق روزمره و رفاهی دانشجویان. تمرکز آن بر مسائل ملموس و فوری زندگی دانشجویی است؛ از قیمت غذا و وضعیت سرویسهای رفتوآمد گرفته تا کیفیت کلاسها و دغدغههای خوابگاهی.
این نهادها مانند مثلثی هستند که اضلاع مکمل یکدیگرند و هدف نهایی همه آنها، بهبود تجربه زیسته دانشجویی است.
شورای صنفی دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه شهید بهشتی، برای حدود ۱۸ سال در حالت تعلیق و خاموشی به سر برده بود. این یعنی تقریباً از اواسط دهه ۱۳۸۰، صدای سازمانیافتهای برای پیگیری حقوق صنفی دانشجویان این دانشکده وجود نداشت. دلایل این رکود میتوانست متعدد باشد: بیتفاوتی دانشجویان، چرخه معیوب ناآگاهی، تمرکز صرف بر درس در فضای رقابتی مهندسی، یا شاید مأیوسشدن از فرآیندهای پیگیری. نتیجه این شد که چندین نسل از دانشجویان، سالهای تحصیل خود را بدون داشتن نمایندهای رسمی و تأثیرگذار برای گفتوگو با مدیریت دانشکده سپری کردند.
احساس نیاز به داشتن یک صدای جمعی، ما را بر آن داشت تا برای تشکیل دوباره این شورا دست به کار شویم
آغاز کار با گفتوگوهای دوستانه و کلاسی بود. برای بسیاری از همدورهایها عبارت "شورای صنفی" غریب بود. شروع کردیم به توضیح اینکه این شورا میتواند درباره مسائلی چون افزایش کیفیت دانشکده، بهبود وضعیت کلاس ها، رسیدگی به مشکلات خوابگاه اقدام کند.
پس از روشنشدن نیاز، به دنبال افرادی گشتیم که نهتنها دغدغهمند، که دارای روحیه پیگیری، تعامل و مسئولیتپذیری بودند. افرادی که حاضر بودند وقت بگذارند و صدای دانشجویان باشند. پس کاندیدهای انتخابات شورای صنفی مشخص شدند و شروع به تبلیغات گسترده کردیم تا حداقل تعداد ارای لازم برای تشکیل شورا کسب شود.
بالاخره بعد از ۱۸ سال شورای صنفی دانشکده تشکیل شد و اعضای اصلی ان مشخص شدند پس در مرحله بعد تلاش کردیم بستر بیان دغدغه های دانشجویان را فراهیم کنیم و با شورای دانشکده های دیگر طی جلساتی صحبت کردیم و مشکلات اصلی دانشگاه را سعی کردیم استخراج کنیم
متاسفانه به دلیل مجازی شدن دانشگاه فعالیت شورا کمتر شد و ارتباط دانشجویان با دانشگاه کاهش پیدا کرد.
