بازهم صبح شد و خبری از صدایی که زمانی از آن ترس داشتم نیست انگار این صدا عجین شده با آرزوهای ما با نفس های مانده در سینه و مشت های گره شده که هر لحظه منتظر طغیان به یکباره است راستی چه شد که همه ما در انتظار این صدای رعب آوریم؟ چه بر سر ما آوردند؟؟اشک امانم را بریده صحنه های هولناکی دیدم فقط خون خون خون مگر خدا نظاره گر نیست دل ما دیگر طاقت ندارد خدایا چگونه میبینی؟ سکوتت نشانه از چه دارد؟؟ مگر مردم من چه کردند؟مگر حق یک زندگی معمولی چیز زیادی بود؟؟امروز استادم حرفی نمیزد صدایش پر از بغض بود میدانم به زور کلاس را برگزار کرده بود مثل تمام دانشجوهایش ما فقط شنیدیم و ایشان صحبت کرد سریع کلاس را تمام کرد و همگی از هم خداحافظی معناداری کردیم چون شاید جلسه آینده مثل این جلسه صندلیمان همیشه خالی بماند.
