"از تولد ها متنفرم نمیدونم چرا یه عده عین دیوونه ها تولدشون رو جشن میگیرن. یه سال دیگه احمق بودنشون رو؟ یا یه سال پیر تر شدنشون رو؟ بعدشم بشینی شعر تولدت مبارک بخونی با یه عده ای که اگر این طور ادامه بدن سه چهار سال بعد همه دیبابتی میشن.
- خفه شو سینان. خفه شو."
حافظه ضعیفی دارم. اصولا بیشتر مواقع آنچه دیروز خورده ام یادم نیست. یک جمله از کتاب یا یک فیلم به سختی در خاطرم می ماند و دروغ چرا همیشه به آنهایی که جمله ها شعر ها و دیالوگ ها را خوب حفظ میکنند و در خاطر نگه میدارند حسودی کرده ام.
اما این دیالوگ از سریال مورد علاقه من هرسال که تولد یکی فرا میرسد از گوشه ذهنم خودش را کشان کشان بالا میکشد،می پرد و مدام از من میپرسد:بگو.جواب بده زود.
شاید چون از بچگی عاشق تولدم و این جمله کاملا من تولد بگیر را در یک تعارض قرار داد. آن قدر عمیق که ذهن فراموشکار من را مجبور به حفظش کند.طوری که کلمه به کلمه و حتی لحن آن را از بر شوم.
همان قدر که من به تولد علاقه دارم این جمله هم درست است.
گاهی با خود میگویم: خوش به حال نویسنده سریال. توانسته کاری را انجام دهد که همه نویسنده ها آرزویش را دارند.
با یک جمله ساده من مخاطب را خوب به چالش کشیده است.
بچه که بودم کل سال منتظر می ماندم تا تولدم از راه برسد. عاشق این بودم که یک روز از سال مخصوص من است.همه تبریک میگویند،برایم کادو میخرند و کلی توجه از همه میگیرم.
اما بزرگ تر که شدم فهمیدم مخالف تولد ها هم راست میگویند.شاید اصلا تولد تا هجده سالگی جذاب است.
بعد از آن رویاها به راحتی رهایمان میکنند و واقعیت ها طوری به سراغمان می آیند که هر تولدی برایت مسخره و طاقت فرسا میشود. اما مدتی که فکر کردم فهمیدم جواب این دیالوگ را من از بچگی داشتم. و در تمام مدت پرورشش هم داده بودم.
تولد خودمان یا بقیه هر چه که باشد،هر طور که باشد مهم است.چون یکسال زیستن و بودن و ادامه دادن زیباست.گاهی فراموش میکنیم که در بسیاری از موقعیت های زندگی فقط خدا و خودمان را داشتیم.فقط خودمان فهمیده ایم که چقدر برای همین ادامه دادن تلاش کردیم.
پس شاید تولد فرصتی برای تشکر از خودمان باشد.فرصتی برای این که بیشتر خود را قدر بدانیم.فرصتی برای تشکر از ادامه دادنمان.
پس خواننده عزیز،هر جا که هستی و در هر تاریخی که متولد شدی،
تولدت مبارک!
