دلم میخواد خودم رو زیردوش آب سرد زندانی کنم، ساعتها زیر دوتا پتو رو به رو به کولر لخت بخوابم، خودم رو توی کتابها گم کنم و حتی گاهی اونقدر مشغول خوندن درسهام بشم که دنیای اطرافم رو فراموش کنم.
فکر میکنم بعد از آخرین رابطه ام دیگه میلی به هیچ رابطه عاشقانه ای ندارم، از عشق ناامیدم. دلم میخواد خودم رو توی هرچیزی به جز آدمها محو کنم.
دیگه حتی کار به کار این مردم پلید ندارم هرکاری میخوان بکنن و هرچقدر میخوان درمورد من حرف بزنن، به قول فروغ: تازگی ها ، در برابر بی مهری آدم ها هیچ نمی گویم !
سکوت و سکوت و سکوت ...
انگار که لال شده باشم ؛ شاید هم کور و کر !
دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله اش را ...
می دانی ؟ دیر ، دریافتم که مسئول طرز فکر آدم ها نیستم ...
بگذار هرکه هرچه خواست بگوید !
چه اهمیتی دارد ؟
من در لاک خود راحت ترم ... آن جا می شود آرام و بی دغدغه ، زندگی کرد .
فکر میکنم بعد از سالها تنهایی حالا با کمال رغبتم میخوام برم توی لاکم، اونجا قهوه بخورم و آزاد باشم :)
