راستش رو بخوای بعضی وقتها حس میکنم زندگی واقعی ما شده همون گوشی تو دستمون. صبح که از خواب بیدار میشیم، اولین کاری که میکنیم چک کردن نوتیفیکیشنهاست(همون پیام های جدید). شبم که میخوایم بخوابیم، بازم یه نگاهی به اینستاگرام، تلگرام، واتساپ و... میندازیم. 😶
یادمه قبلاً اینجوری نبود. آدمها تو پارک یامهمونی ومجالس دورهمی که میشستن، به هم نگاه میکردن، حرف میزدن، میخندیدن،بحث یابازی میکردن. حالا همه نشستن کنار هم، هرکی یه گوشی تو دستش، غرق تو دنیای خودش! 🤷♂️
🌙 دلنوشتهای برای خودم...
دیشب دوباره تا دیروقت نشستم پای گوشی. ساعت ۲ نیمهشب بود که یهو به خودم اومدم. انگار وقت مثل برق و باد گذشته بود.
چقدر پست الکی بالا و پایین کردم... چقدر ویدیوهای بیخود دیدم... کلی آدم که اصلاً نمیشناسمشون تو لایوهای مختلف... کلی پیام تو گروههای بیسر و ته...واقعاً این همه محتوایی که هر روز میبینیم، به کارمون میاد؟ یا فقط داریم وقت میکشیم؟ 😔
🤔 یه کم فکر کنیم...
به نظرم وقتشه یه کم به خودمون بیایم. نه اینکه بگیم بیخیال تکنولوژی بشیم، نه! ولی یه مرزی بذاریم بین زندگی واقعی و مجازی.
مثلاً من چندتا قانون برا خودم گذاشتم:
⏰ بعد از ساعت ۱۰ شب، دیگه گوشی دستم نگیرم
🚫 تو جمع دوستها و فامیل، گوشی رو میذارم کنار
🌳 حداقل روزی نیم ساعت بدون گوشی تو طبیعت قدم میزنم
📚 جای اسکرول بیهدف تو اینستا، کتاب میخونم
❤️ حرف آخر...
دنیای دیجیتال قشنگه، ولی یادمون نره که زندگی واقعی رو توی همون نگاهها، همون لبخندها، همون آغوشها وبحثهاو صحبتهاباید تجربه کنیم. گوشی و نت وسیلهان، نه هدف! 🎯
شما چطور؟ توی زندگیتون چه مرزهایی بین دنیای واقعی و مجازی دارین؟ برام بنویسین، خوشحال میشم بدونم. 📝✨
