«از جیب خالی تا خیابان شلوغ»

«« عامل اعتراض؛ اختلاس است »»

خیلی وقتها پیش میآید که در خیابانهای شهر، درگیری و ناامنی پیش می‌آید. عده‌ای شیشه می شکنند، عدهای سنگ پرتاب می کنند و به اموال عمومی آسیب میزنند. معمولاً در این مواقع، به سرعت قضاوت میکنند و می گویند: «اینها آشوبگرند، اینها به خاطر فلان حرف یا فلان تصمیم اغتشاش کرده‌اند.» اما اگر کمی عمیقتر نگاه کنیم، میبینیم که این اعتراض خیابانی، فقط معلول است، نه علت.

علت اصلی این التهاب اجتماعی را باید در جای دیگری جست: در جیبهای خالی مردم، در سفره های رنگ پریده، و در نابرابری فاحشی که از یک جیب پر از پول های بادآورده سرچشمه میگیرد.

عامل اصلی اعتراض، یک شعار نیست؛ عامل اصلی اعتراضات، «اختلاس» است. وقتی یک نفر با یک امضا یا با یک پارتی بازی بتواند سرمایه یک عمر کار و تلاش یک شهر را به یغما ببرد، وقتی رانت خواران و ویژه خواران بدون ترس از قانون، ثروت ملی را به حساب های شخصی شان واریز می کنند، این یعنی دارند زیر پای همه جامعه را خالی می کنند. اختلاس یعنی دزدیدن فرداهای مردم. پولی که از جیب ملت برداشته میشود، همان پولی است که باید تبدیل به بیمارستان، جاده، مدرسه یا شغل می شد. وقتی این پول برود، جوان بیکار می ماند، معلم حقوقش را سر وقت نمی گیرد و سفره مردم کوچکتر می شود.

حالا این «گرانی» یا «بی پولی» که سر کوچه و خیابان می آید، تبدیل به خشم می شود. این خشم است که کبریت می گیرد و فریاد می شود و گاهی به جان خیابان می افتد. مردم عادی که تا دیروز پای صف نان ایستاده بودند و حوصله سنگ انداختن ندارند، وقتی می بینند اختلاس گر در امنیت کامل دارد از میوه های زندگی شان می خورد، یأس سراغشان می آید. این یأس همان باروت خشکی است که یک جرقه کوچک می تواند آن را منفجر کند.

پس اگر واقعاً دنبال آرامش و امنیتیم، نباید فقط دنبال مأمور و باتوم و گلوله بگردیم. باید برویم سراغ ریشه.

باید برویم سراغ جایی که پول مردم را یک شبه به خانه کسی می برد. تا وقتی که اختلاس گر پشت میزش نشسته و به آینده مردم بی اعتناست، تا وقتی که قانون برای دزدان درجه یک میلیاردی خواب زمستانی دارد، خیابانهای ما هیچ وقت آرام نخواهد شد. آرامش واقعی زمانی به خانه ها برمی گردد که مردم ببینند آن بالا، خبری از اختلاس نیست.