مرثیه ی آخر

جان ز من از جهان آخر چه برده ایی

به کام مرگ اگر خنده زما تو بریده ایی

میراث پدر گر به تاراج هزاره برده ایی

خود فروخته را پیرهن مادر دریده ایی

خواهد‌ زتو خواه دل به بهانه

حامدگرتویی به حمدآسمانه

دل خواه تو باشددل دیوانه

حمیداش خوانی چه دردمندانه

دل به گرد تو ز تمنای عاشقانه

یابگردان صورت از این غم زمانه

یابه نشان دوست در براین خانه

با او شنیده ام ثنای عشق دلبرانه

سوخته دل ز دوری ودیری کاشانه

قمری ما نغمه زچنگ زده بر آستانه‌

بگشایی بند ز قفای قضای حکمتانه‌

سیرم زباده و خرابم به شام شبانه

یااسم تو ای هستی عزیز یگانه