اگر امروز وارد اینترنت شوید، احتمالاً بیشتر چیزهایی که میبینید توسط انسانها ساخته شدهاند.
مقالهای که میخوانید. ویدیویی که تماشا میکنید. عکسی که لایک میکنید. نظری که زیر یک پست مینویسید.
پشت همه اینها یک انسان وجود دارد.
اما شاید چند سال دیگر این جمله دیگر درست نباشد.
برای اولین بار در تاریخ اینترنت، ما به نقطهای رسیدهایم که ماشینها نهتنها میتوانند اطلاعات را پردازش کنند، بلکه میتوانند محتوا تولید کنند؛ آن هم در مقیاسی که هیچ انسانی قادر به رقابت با آن نیست.
یک نفر میتواند روزی یک مقاله بنویسد.
یک مدل هوش مصنوعی میتواند هزاران مقاله تولید کند.
یک یوتیوبر میتواند هفتهای چند ویدیو منتشر کند.
اما یک سیستم هوش مصنوعی میتواند شبانهروز و بدون توقف محتوا بسازد.
سؤال این نیست که آیا این اتفاق خواهد افتاد یا نه.
سؤال این است که وقتی بیشتر محتوای اینترنت توسط هوش مصنوعی تولید شود، اینترنت چه شکلی خواهد داشت؟
این اولین بار نیست که تکنولوژی نحوه تولید محتوا را تغییر میدهد.
چاپ، روزنامهها را متحول کرد.
رادیو، صدا را به خانهها آورد.
تلویزیون، تصویر را اضافه کرد.
اینترنت، انتشار را برای همه ممکن ساخت.
اما تمام این فناوریها یک ویژگی مشترک داشتند:
در نهایت هنوز یک انسان در مرکز فرآیند قرار داشت.
هوش مصنوعی شاید اولین فناوری باشد که این فرض را به چالش میکشد.
اینترنت امروزی بر پایه یک قرارداد نانوشته ساخته شده است.
وقتی مقالهای را میخوانیم، فرض میکنیم انسانی آن را نوشته است.
وقتی نظری را میبینیم، فرض میکنیم انسانی آن را ثبت کرده است.
وقتی وارد یک انجمن میشویم، انتظار داریم با افراد واقعی روبهرو شویم.
اما اگر بخش بزرگی از محتوا، نظرات، تصاویر و حتی گفتگوها توسط هوش مصنوعی تولید شوند، چه اتفاقی برای این قرارداد نانوشته میافتد؟
شاید بزرگترین بحران آینده، بحران اطلاعات نباشد.
بحران اعتماد باشد.
در گذشته سؤال این بود:
«آیا این اطلاعات درست هستند؟»
در آینده شاید سؤال مهمتر این باشد:
«آیا اصلاً یک انسان پشت این محتوا وجود دارد؟»
شاید عجیبترین بخش ماجرا این باشد که اینترنت از همان موفقیتی که به دست آورده آسیب میبیند.
مدلهای هوش مصنوعی با استفاده از محتوایی آموزش دیدهاند که انسانها طی دههها تولید کردهاند.
اما اگر در آینده بیشتر محتوا توسط خود هوش مصنوعی تولید شود، اینترنت کمکم به جایی تبدیل میشود که ماشینها از محتوای ماشینها یاد میگیرند.
نوعی چرخه بسته.
این همان لحظهای است که برخی پژوهشگران از آن با عنوان «اینترنت مصنوعی» یاد میکنند.
اینترنتی که هنوز پر از محتواست، اما شاید کمتر از گذشته نشانهای از تجربه واقعی انسان در آن پیدا شود.
شاید ما آخرین نسلی باشیم که بخش بزرگی از اینترنت را از انسانها دریافت کرده است.
نسلی که هنوز میتواند مطمئن باشد پشت بیشتر عکسها، متنها، ویدیوها و گفتگوها یک انسان واقعی وجود دارد.
شاید چند سال دیگر این موضوع یک ویژگی خاص و ارزشمند باشد؛ نه یک فرض بدیهی.
و شاید مهمترین سؤال آینده این نباشد که هوش مصنوعی چه چیزهایی خلق میکند.
بلکه این باشد که در میان این حجم عظیم از محتوای مصنوعی، چگونه ردپای انسان را پیدا کنیم
