وقتی ساعت چهار و بیست دقیقه صبح با صدای الارم بیدارم میشم به قدری از خودم متنفرم که حتی به آینه دستشویی هم نگاه نمیکنم تا چهرمو ببینم. دلم میخواد تا ساعت ها گوشه ای گریه کنم اما زندگی فرصت سوگواری کردن برای خودم رو بهم نمیده. احساس خشم دارم . خشم از همه آدم ها از رفتارهاشون. انگار کوهی از تاریکی روبه رو من ایستاده و من حتی به نوک پایش نمیرسم. انگار دیگه برای جنگیدن خسته ام شایدم دیگر توانی برایش ندارم اما هرچه که هست نه توان ادامه دارم و نه جرئت پایان دادن. شاید باید اعتراف کنم که ضعیفم اما از پذیرفتن خودم به عنوان شکست خورده ای بازنده هم خسته شدم.
