احساسات هرگز توی کلمه جا نمیشن؛
الان بخوای هم نمیتونی همه ی چند هزار کشته دیماه رو
بشناسی...
تعدادشون از کسایی که یه مغز میتونه توی ذهن نگه داره بیشتره...
اینم یه باگ دیگه ای که گونه انسان هنوز باهاش درگیره؛
شاید سر همینه یه سری با خیال راحت روی خون میرقصن؛ روی خون خونه میسازن،
توی شیشه شیر بچشون خون میریزن؛
صبحانه نون و خون میخورن و جهت لذت بردن کامل یه لیوان ترجیحا ایرانی؛ چایشیرین هم روش میرن بالا.
ما که نمیدونیم؛
شایدم همه ی اون قبرهایی که روشون سیمان کشیدن؛
اونایی که توی باغچه خونه ها کندن؛ همشون خالین.
شاید اعضای بدن قاچاق شده اعدامی ها؛ حکم اعدام برای آتش زدن سطل زباله؛
همش دروغه.
ما که اهل قضاوت نیستیم.
شاید انقدر توهم داریم که فکر کردیم بدن خونی دوستامون با آخرین لباسی که پوشیدن؛ رفت زیر خاک تا جنازشون دزدیده نشه؛
شاید همه دانشجوهایی که پرونده سازی براشون میشه و اخراج میشن یه مشت آدم سهمیه ای به درد نخورن؛
و دوستانیکه قراره با سهمیه جنگ 40 روزه برن دانشگاه لیاقتشون بیشتره؛ حتا اگه کل سالی که وقت داشتن درس بخونن نخوندن و الان چهل روز جنگ انقدر در مقابل چند ماه دیگه مهم شده که باید صندلی یه نفر دیگه رو بگیرن!
ما که سر در نمیاریم؛ اما احتمالا طلبه های حوزه های علمیه نیاز دارن همیشه بهشون کمک مالی بشه و هر شب بهشون نون خشک میدن؛
ما چه مردمی شدیم که بودجه بالای حوزه علمیه و مراکز مذهبی و ستاد امر به معروف رو بگیریم و خرج بیمارستان مناطق محروم؛ تهیه آب شرب و پلن خورشیدی و انرژی های تجدید پذیر دیگه؛ و سفره های خالی؛ محیط زیست و جنگلبانی؛ کنیم؟
نمیدونم
لابد به صلاحه.
یه مدت دیگه وقتی زنان بدون روسری زیر مشت و لگد مردم متعصب مذهبی افتادن؛ یا گشت ارشاد راه افتاد هم به صلاحه.
به هرحال زن؛ خونه خراب کنه و باید از سر تا نوک انگشت پا پوشیده باشه ( لطفا افغانستان در ذهنتان مرور شود)
والا ما که قضاوت نمیکنیم؛
اتفاقاتی می افتن؛
چند هزار کشته؛
عده ای به اسم کشور و با ادعای تیم ملی بودن؛
جام جهانی میرن؛
یه سری یادشون نیست از دی ماه خونین زیاد نگذشته؛
علی یونسی و نخبه های دیگه ای هستن که سال هاست اسیر زندانن؛
اعدام های سریع و بدون دادگاه و وکیل؛ هنوز ادامه داره؛
ذوق زده لباس بازیکن تیم رو میگیرن... تیمی که صداش موقع ریخته شدن خون مظلوم در نیومد.!
یه عده ای ازدواج میکنن؛
اونایی که خشاب ها رو توی سر و سینه هم وطن خالی کردن هیئت عزاداری میرن..
ما که قضاوت نمیکنیم؛
مرگ بر دشمن.
پ.ن:
معلوم نیست کی و چه طور بریم؛ خیلیا لیاقت ندارن بچه ایران باشن؛ اما حیوانات بی گناه موندن و راهی ندارن؛ خیلی از جاویدنام های عزیز حامی حیوانات بودند؛ به یاد اونا هم که شده از گذاشتن آب پشت پنجره؛
توی بالکن؛ پشت در خونه یا هرجایی که میتونین ظرف آب رو پر کنید دریغ نکنین؛
اونا به شیر آب دسترسی ندارن و آب معدنی نمیتونن بخرن...
شاید همه چیزهایی که مرور میکنیم توهم باشد .
