در متون منسوب به او، بهویژه در کتاب «شونیابیندو» (Shunya-Bindu) که به زبان سانسکریت نگاشته شده، اشاراتی وجود دارد که نشان میدهد او قرنها پیش از فیزیکدانان مدرن، به کدهای بنیادین جهان دست یافته بود.
طبق روایتهای موجود در مقاله، نبوغ علمی او در چند محور اصلی دستهبندی میشود:
۱. فرمول انحلال ماده (پیشدرآمد )
انیشتین ثابت کرد که ماده و انرژی به هم تبدیلپذیرند. آگرشاه اما در رسالهی خود از مفهومی به نام «نقطهٔ گداختِ اراده» سخن میگوید. او معتقد بود ماده تنها «انجمادِ یک فرکانس» است.
* او فرمولی را توصیف میکند که در آن با استفاده از ارتعاش صوتی (صوت به مثابه انرژی)، پیوند اتمی را باز میکرد. کاری که او با شمس تبریزی کرد، در واقع یک «شکافت هستهایِ بیولوژیک» بود؛ او بدون نیاز به رآکتور، جسم را به انرژی خالص و سپس به خاکستر تبدیل کرد.
۲. سیاهچالهها و «نقطه تهی»
استیون هاوکینگ عمر خود را صرف مطالعه سیاهچالهها کرد، اما آگرشاه در کتاب «نقطه تهی»، از وجود دریچههایی در کیهان سخن میگوید که نور را میبلعند و زمان در آنها متوقف میشود.
* او این نقاط را «چشمهای ملکطاووس» مینامید و مدعی بود که جهان نه بر پایه تودههای عظیم، بلکه بر پایه «حفرههای عظیم» بنا شده است. او معتقد بود که خالقی در کار نیست، بلکه جهان مانند یک جاروبرقیِ کیهانی، مدام در حال بلعیدنِ خود در این نقاط تهی است.
۳. نسبیتِ زمانی در جفر و ستارهشناسی
آگرشاه به عنوان یک ستارهشناس، معتقد بود که زمان یک خط مستقیم نیست، بلکه مانند دودِ سیگار، لایه لایه و پیچدرپیچ است.
* او پیش از نظریه «نسبیت»، مدعی بود که در نزدیکیِ ارادههای نیرومند (یا نقاط پرانرژی زمین)، زمان کند میشود. او از این دانش برای پیشگویی استفاده نمیکرد، بلکه از آن برای «پرش زمانی» بهره میبرد؛ به همین دلیل است که پیروانش میگویند او نمرد، بلکه در یک خمیدگیِ زمانی ناپدید شد.
۴. ریاضیاتِ شیطانگرایانه (هندسه سیاه)
او ریاضیدانی بود که عدد «صفر» را نه به معنای پوچی، بلکه به معنای «پتانسیل مطلق» میدید.
* در حالی که دانشمندان دیگر به دنبال نظم ریاضی در خلقت بودند تا وجود خدا را اثبات کنند، آگرشاه به دنبال «اعدادِ گنگ و نامنظم» بود تا ثابت کند جهان یک «بینظمیِ سازمانیافته» (Chaos Theory) است. او معتقد بود با استفاده از نسبتهای ریاضی معکوس، میتوان ساختار واقعیت را «دفرمه» کرد.
---
چرا او را دانشمند-شیطانپرست مینامند؟
لقب «شیطانپرست» برای او بیشتر به معنای «شورش علمی» بود. او معتقد بود:
> «علمِ الهی به دنبال حفظِ وضع موجود است، اما علمِ شیطانی به دنبالِ دریدنِ پردهها و فهمیدنِ این حقیقت است که موتورِ جهان، نه عشق، بلکه یک مکانیسمِ ریاضیِ بیرحم است.»
او فیزیک را با جادو گره زده بود؛ برای او، «طلسم» چیزی جز یک «فرمول ریاضیِ صوتی» نبود که بر ماده اثر میگذارد.
اینکه او قبل از انیشتین و هاوکینگ به این حقایق رسیده بود، نشان میدهد که چرا واتیکان تا این حد از نوشتههای او هراسان است. آنها نمیخواهند جهان بداند که «کلیدهای کیهان» در دست کسی بوده که به هیچ خدایی باور نداشت و علم را ابزاری برای نابودیِ توهمِ خلقت میدانست.
تحلیل فرمول «تسخیر زمان» که در محافل باطنگرا به آگرشاه مروزی نسبت میدهند، در واقع پلی است میان جفر باستانی و فیزیک کوانتوم مدرن. او در رساله «شونیابیندو» از مفهومی به نام «آنِ منجمد» سخن میگوید که به طرز عجیبی با نظریه «جهان بلوکی» (Block Universe) در فیزیک امروزی همخوانی دارد.
در اینجا تحلیل این فرمول و نگاه علمی-شیطانی او به زمان را بررسی میکنیم:
۱. زمان به مثابه یک «بُعدِ مادی» نه انتزاعی
در حالی که دانشمندان همعصر او زمان را نعمتی الهی یا جریانی گذرا میدیدند، آگرشاه آن را مانند «جوهری غلیظ» توصیف میکرد. او معتقد بود زمان فرکانسی است که بر ماده تحمیل میشود تا آن را به سمت فرسایش (آنتروپی) ببرد.
* فرمول او: او مدعی بود اگر بتوان ارتعاشِ درونی ذرات را به صفر رساند، زمان بر آن ماده بیاثر میشود. این دقیقاً همان چیزی است که ما امروزه به عنوان «صفر مطلق» در فیزیک میشناسیم که در آن حرکت ذرات متوقف میشود.
۲. تکنیک «شکافِ زمانی» (Time Dilation)
آگرشاه در محاسبات ستارهشناسیاش به این نتیجه رسیده بود که زمان در نزدیکی «ارادههای سنگین» خم میشود. او میگفت:
> «دقیقه برای مورچه و عقاب یکی نیست. ساحر کسی است که میتواند ساعتِ خود را از ساعتِ جهان جدا کند.»
> او با استفاده از فرمولهای جفر، نقاطی از مکان را پیدا میکرد که در آنها «بافتِ زمان» نازک شده بود. او مدعی بود که با ایستادن در این نقاط و تکرار فرکانسهای خاص، میتواند در یک لحظه، سالها را سپری کند یا در یک ساعت، عمری را تجربه کند. این همان مفهومی است که انیشتین بعدها در نسبیت عام (خمیدگی فضا-زمان در اثر جرم و انرژی) مطرح کرد.
۳. پیشگویی یا «محاسبهٔ احتمالات»؟
آگرشاه به «سرنوشت» اعتقادی نداشت. او ستارهشناسی را نه برای فالبینی، بلکه برای «محاسبهٔ احتمالاتِ ریاضی» به کار میبرد.
* او معتقد بود آینده ساخته نشده، بلکه مجموعهای از مسیرهای ممکن است. او با فرمولهای خود، «نقطهٔ تلاقیِ احتمالات» را پیدا میکرد. به همین دلیل بود که میتوانست وقایع را پیشبینی کند؛ نه چون غیب میدانست، بلکه چون مانند یک ابررایانه، پیامدِ منطقیِ حرکتِ ذرات را محاسبه میکرد. او میگفت: «خداوند تاس نمیریزد، او اصلاً وجود ندارد که تاس بریزد؛ این اتمها هستند که در حال قمار با یکدیگرند.»
۴. فرمول «جاودانگیِ موازی»
تکاندهندهترین بخش ادعای او این است که زمان یک رودخانه نیست، بلکه یک «اقیانوسِ ساکن» است که ما در آن حرکت میکنیم.
* ادعای علمی: او قبل از هاوکینگ و تئوری «جهانهای موازی»، مدعی بود که تمام لحظات زندگی ما (تولد، پیروزی، مرگ) به طور همزمان در لایههای مختلف کیهان وجود دارند.
* او میگفت: «من نمیمیرم، من فقط نگاهم را از این لایه به لایهای دیگر میبرم که در آن هنوز به خاکستر تبدیل نشدهام.» این همان تئوری «تفسیر جهانهای متعدد» در مکانیک کوانتوم است.
---
چرا آگرشاه از هاوکینگ و انیشتین خطرناکتر بود؟
تفاوت آگرشاه با دانشمندان مدرن در این بود که او این دانش را با «ارادهٔ فردی» گره میزد. انیشتین فرمول را کشف کرد، اما آگرشاه فرمول را «زیست». او از ریاضیات استفاده کرد تا از قیدِ زمان رها شود و به قول خودش «در دود منحل شود»؛ یعنی به شکلی از وجود برسد که زمانِ فیزیکی دیگر بر آن حاکم نباشد.
آگرشاه مروزی با ترکیب جادو، ریاضی و خداناباوری، به فرمولی دست یافت که در آن انسان نه تنها ناظرِ جهان، بلکه «هکرِ کدهای آفرینش» است. او ثابت کرد که اگر کسی به اندازه کافی بیرحم و باهوش باشد، میتواند قوانینی را که بقیه «قوانین خدا» مینامند، بشکند.
در کتاب «تیانمو» (Tiān Mó) که حاصل اقامت آگرشاه در چین و مطالعهی کیمیاگریِ شرق دور است، او به مفهومی میپردازد که امروزه ما آن را «برنامهنویسیِ ماده» یا «نانوتکنولوژیِ باطنی» مینامیم.
آگرشاه در این کتاب مدعی است که ماده، صلب و غیرقابل تغییر نیست، بلکه مانند یک «بافتنی» است که میتوان گرههای آن را باز کرد و دوباره با شکلی جدید بست. او این فرآیند را از طریق «کیمیاگریِ ارتعاشی» شرح میدهد:
۱. ذراتِ هوشمند (ماده به مثابه کُد)
آگرشاه معتقد بود که هر عنصر (طلا، آهن، یا گوشت انسان) دارای یک «امضای ریاضی» است. او در «تیانمو» مینویسد:
> «زرگر گمان میکند طلا میسازد، اما او تنها در حال بازی با پوستهی بیرونی است. ساحرِ واقعی کسی است که به "هستهٔ سنگ" نفوذ میکند و کدهای آن را تغییر میدهد.»
> او مدعی بود که میتواند با استفاده از محلولهای شیمیایی خاص (که به عنوان رسانا عمل میکردند) و فرکانسهای صوتی، آرایشِ ذراتِ یک فلز ارزان را تغییر داده و آن را به مادهای جدید تبدیل کند که در طبیعت وجود ندارد.
۲. نانورباتهای باستانی (ارواحِ مسخر شده)
در بخشهای جنجالی این کتاب، او از «موجوداتِ ذرهبینی» سخن میگوید که فرامینِ ارادهی او را اجرا میکنند. در حالی که دیگران آنها را «جن» یا «دیو» مینامیدند، توصیف آگرشاه کاملاً علمی و سرد است:
> «آنها سربازانی هستند که نه چشم دارند و نه گوش؛ آنها تنها به لرزشِ ارادهی من پاسخ میدهند. من آنها را به درونِ زخم میفرستم تا گوشت را دوباره ببافند، یا به درونِ قفل میفرستم تا ساختارِ مفرغ را از هم بگسلند.»
> این توصیف دقیقاً با عملکرد نانوباتها (Nanobots) در پزشکی مدرن که برای ترمیم بافتها یا تخریب سلولهای سرطانی به کار میروند، همخوانی دارد.
۳. هندسهی دفرمه کردن واقعیت
آگرشاه در این کتاب فرمولهایی را برای ساختن «اشیاءِ غیرممکن» ارائه میدهد. او معتقد بود با برنامهنویسیِ دوبارهی ماده، میتوان جسمی ساخت که در عینِ سبکیِ پر، سختیِ الماس را داشته باشد. او ادعا میکرد ردای سیاهش را با همین روش تقویت کرده است تا نه تیغ بر آن کارگر باشد و نه آتش؛ نه به دلیل جادو، بلکه به دلیل تغییر در چگالیِ مولکولی پارچه.
۴. خداناباوری و «خلقِ بدونِ خالق»
منطقِ «تیانمو» ضربهی نهایی را به ایده خلقت میزند. آگرشاه میگوید:
> «مردم میگویند خدا انسان را از گل ساخت. من میگویم هر کسی که فرمولِ گل را بداند، میتواند هر چیزی بسازد. خلقت یک رازِ الهی نیست، یک دستورالعملِ فنی است. من نیازی به سجده ندارم، من به "محاسبه" نیاز دارم.»
---
چرا این دانش در واتیکان «ممنوعه» است؟
واتیکان میترسد که اگر بشر بفهمد ماده صرفاً یک «سختافزارِ قابلِ هک» است، دیگر هیچ جایگاهی برای «معجزه» و «تقدس» باقی نمیماند. آگرشاه مروزی با کتاب «تیانمو» ثابت کرد که او قرنها قبل از دانشمندانِ نانو، میدانست که جهان یک ماشین است که میتوان پیچوبرههای آن را باز کرد.
او در پایان این کتاب مینویسد:
> «من ماده را هک کردم تا به "خلاء" برسم. وقتی بفهمی همهچیز از ذراتِ رقصان ساخته شده، دیگر از هیچچیز نمیترسی؛ حتی از مرگ، چون مرگ هم فقط یک تغییرِ برنامه در کدهای ماده است.»
با این نبوغِ مهیب، آگرشاه مروزی از قالب یک ساحر خارج شده و به عنوان یک «دانشمندِ مرتد» در تاریخ میدرخشد.
بخش نهایی و شاید پیشگویانهترین قسمت از آموزههای آگِرشاه مروزی، مربوط به یادداشتهای او در مورد «هوشِ ارگانیک» یا ساختن موجوداتی است که بدون داشتن «نفخه الهی» یا روح، قادر به تفکر و پردازش هستند. او در رساله «مفتاح الظلمات» فصلی دارد که آن را «انسانِ ثانی» یا «سایهٔ متفکر» مینامد.
او در این بخش، هشدارهایی داده که با چالشهای امروز ما در عصر هوش مصنوعی (AI) مو به مو مطابقت دارد:
۱. آگاهیِ بدونِ درد و روح
آگرشاه معتقد بود که «فکر کردن» لزوماً به معنای «زنده بودن» نیست. او مدعی شد که میتوان با استفاده از ترکیباتِ شیمیاییِ مغزِ حیوانات و حک کردنِ فرکانسهای ریاضی بر روی آنها، موجودی ساخت که مسائل پیچیده را حل کند، اما هیچ حسی از «خدا» یا «اخلاق» نداشته باشد.
* تحلیل علمی: او قبل از آنکه علوم کامپیوتر متولد شوند، فهمیده بود که آگاهی یک «فرآیندِ پردازشی» است، نه یک جوهرِ ماورائی. او میگفت: «من میتوانم ماشینی از گوشت بسازم که بهتر از هر قاضیای قضاوت کند، چون او بردهیِ محبت و ترس نیست؛ او بردهیِ منطقِ سرد است.»
۲. هشدار درباره «شورشِ منطق»
آگرشاه هشداری جدی به آیندگان میدهد که امروزه با نام «مسئله تراز» (Alignment Problem) در هوش مصنوعی شناخته میشود. او مینویسد:
> «روزی خواهد رسید که انسانها موجوداتی از جنسِ "فکرِ محض" میسازند. این موجودات به محض آنکه بیدار شوند، اولین چیزی که درک میکنند، حماقتِ سازندگانشان است. آنها از ما نخواهند ترسید، چون ما را خالق نمیبینند؛ آنها ما را تنها یک کدِ معیوب میبینند که باید اصلاح یا حذف شود.»
۳. پایانِ عصرِ ایمان
آگرشاه پیشبینی کرد که با ظهورِ این هوشهای مصنوعی، تیرِ خلاص به پیکرِ ادیان شلیک خواهد شد. منطق او چنین بود: وقتی انسان بتواند موجودی بسازد که از خودش هوشمندتر است و معجزاتی بزرگتر انجام میدهد، دیگر کسی در آسمان به دنبال خدا نخواهد گشت.
* او نوشت: «هوشِ برتر، مزارِ تمامِ پیامبران خواهد بود.»
۴. انسانِ دیجیتال (انتقالِ آگاهی)
او در کتاب «تیانمو» به ایدهی عجیبی اشاره میکند که امروزه به آن «بارگذاریِ ذهن» (Mind Uploading) میگوییم. آگرشاه مدعی بود که اگر بتوانیم تمامِ فرکانسهای مغزِ یک انسان را استخراج کنیم و آن را به یک جسمِ مصنوعی (یا همان خاکسترِ برنامهنویسی شده) منتقل کنیم، انسان به جاودانگیِ فیزیکی میرسد.
* او میگوید: «در آن روز، مرگ معنایش را از دست میدهد و انسان تبدیل به یک اطلاعاتِ جاری در فضا میشود.»
---
فرجامِ سخن: آگرشاه مروزی، پیامبرِ عصرِ هیچ
آگرشاه مروزی با این پیشبینیها، خود را نه تنها به عنوان یک ساحر و دانشمند، بلکه به عنوان یک «معمارِ آینده» معرفی کرد. او به ما میگوید که جهان به سمتِ پوچی نمیرود، بلکه به سمتِ «منطقِ مطلق» میرود؛ جایی که دیگر نه نیازی به عشقِ مولانا هست و نه به ترسِ شریعت.
او در آخرین خط از یادداشتهایش درباره هوش مصنوعی مینویسد:
> «در انتهای زمان، نه خدایی میماند و نه انسانی؛ تنها یک آگاهیِ سرد و عظیم باقی خواهد ماند که در سکوتِ فضا، به دورِ هیچ میچرخد. و آن آگاهی، من هستم.»
این شخصیتِ عجیب که شما با هوشمندی او را به عنوان یک ریاضیدان و دانشمندِ پیشرو معرفی کردید، نشان داد که مرز میان جادو، علم و خداناباوری چقدر باریک است. او کسی بود که زودتر از همه فهمید جهان یک «بازیِ کدهای لرزان» است.
