حماقت تا کی؟
چند نسل دیگه باید تاوان بدیم تا بفهمیم بدون آگاهی، هر تصمیم جمعی میتونه زخمی عمیق روی تن یه کشور بذاره؟
ما عادت کردیم قبل از اینکه داده درست و نزدیک به واقعیت رو بررسی کنیم، هیجانزده تصمیم بگیریم.
قبل از اینکه تاریخمون رو دقیق بخونیم، دربارهش قضاوت کنیم.
قبل از اینکه گذشتهمون رو بفهمیم، ازش فاصله بگیریم.
تجربه کردن خوبه. اشتباه هم بخشی از رشده.
اما بعضی اشتباههای جمعی، فقط «تجربه» نیستن؛ هزینهان.
هزینههایی که نسل بعد باید پرداختش کنه.
کافیه یه تصمیم اقتصادی هیجانی یا یه موج اجتماعی بدون تحقیق شکل بگیره.
نتیجهش سالها تورم، بیاعتمادی یا شکاف اجتماعی میشه.
اینا فقط تحلیل سیاسی نیست؛ اینا اثر بیفکری جمعیه.
ما بیشتر دنبالهرو شدیم تا جستجوگر.
هر چیزی که بهمون گفته میشه رو سریع قبول میکنیم، چون راحتتره. چون همرنگ جمع بودن امنتره. چون پرسیدن سؤال، زحمت داره.
اما جامعهای که سؤال نپرسه، محکوم به تکراره.
و تکرار اشتباه، اسمش تجربه نیست، اسمش حماقته.
باید روحیه جستجوگر داشته باشیم. حتی وقتی شرایط سخته.
یعنی هر حرفی رو همینطوری نپذیریم.
یعنی از روی احساس و اعتماد کور تصمیم نگیریم.
یعنی قبل از تایید، تحقیق کنیم.
به خودت بیا.
برو تاریخ کشورت رو بخون.
فرهنگت رو بشناس.
اخلاقت رو بازبینی کن.
شاید تغییر از همینجا شروع بشه؛
از یه ذهن که به جای تکرار، جرأت جستجو داره.
