من اگر به فرزندم خیلی زود یک سری چیز ها را بگویم، ممکن هست حیای یک سری چیز ها را از بین برود. از طرف دیگر هم، اگر مدام حیا بکنیم و بگوییم «من روم نمیشه با بچم در مورد این قضیه صحبت بکنم، بچه من بالغ شده و …» اشتباه است. اگر تو با فرزندت صحبت نکنی، نفر دیگری این کار را می کند که ممکن هست آدم سالمی نباشد و تاثیر صحبت هایش بیشتر از هر نفر دیگری باشد. حتی ممکن هست کسی باشد که قرار است از فرزند شما سوء استفاده بکند و به طور کامل خوبی و بدی این مسئله را برایش باز نکند و فقط خوبی های آن را برای فرزند شما باز بکند.
اتفاقی که الان در زمینه فساد اجتماعی در حال رخ دادن هست که در جامعه می توان آن را حس کرد، این هست که آنقدر خانواده و معلم دست دست می کنند و دیر اقدام می کنند، که یک آدم واقعا بد، یا یک نفر با تربیت غلط، فرصت این را پیدا می کند که تربیت مورد نظر خودش را روی فرزند من پیاده می کند. این شخص به اشتباه می گوید که «این وضعیت یک چیز طبیعی هست، تو باید از آن استفاده بکنی. حالش رو ببر. لذتش رو ببر. ما به دنیا اومدیم تا لذت ببریم و …»
