بعضی آدم ها رو طور دیگری دوست دارم هم خانم هم آقا. شاید این توجه برای بعضی دچار اشتباه بشه ولی نه خودم میدونم اگر فلانی رو دوست دارم از اون دوست داشتن ها نیست که بخوام به عنوان ازدواج و اینا بهش فکرکنم. خوشم ازش میاد نه برای اینکه عشق من بشه نه دوست داشتم پسرم باشه یا حتی دامادم. بعضی ها برای عشق دادن لطیف هستند و ارزش دارند بخاطر حس خوبی که بهت میدن بخاطر حدومرزی که برای خودش و خودت میذارن بخاطر احترامی که برات میذارن. بعد همین توجه من بهش باعث سو تفاهم شده بود برای نزدیک ترین فرد زندگیم. خب حق میدم از دست دادن من ترس هم داره ولی خب با اون؟ آخه اصلا فکرشم خنده داره .اولش گفتم مثل پسرم مثل دامادم. حتی یکی متوجه شد بود به من گفت خانواده فلانی بی حجاب و به اصلاح ول هستن که کاری کنه ازش خوشم نیاد ولی هیچی از ارزش های اون پیش من کم نکرد. شوق جالبی داشتم برای دیدن اون. با اینکه چند ساله از این وقت ها میگذره از وقتی که رفت هیچ وقت بهش پیام ندادم و ارتباط نگرفتم چون لازم نمیدونستم ولی بخاطر اون حس جالب دوست داشتنی ازش متشکرم .
