آیا تا به حال تصور کرده اید دنیایی را که در آن هیچ آینه ای وجود نداشته باشد؟ نه شیشه ایی که تصویرت را نشان دهد، نه آینه ایی برای آرایش، و نه حتی بازتابی در ویترین ها و پنجره ها.
در چنین شرایطی انسانها روش های جالب و عجیبی برای تماشای خود پیدا میکردند.
مثلا:
●زنانی وجود داشتند که برای تماشای خود ظرفی کوچک را از آب پر کرده و درش را محکم میبستند و همراه خود داشتند. مثلا ظرف پنککی را تصور کنید که قسمت آینه اش آب وجود داشته باشد. نکته ی جالبش اینجاست که این آب همیشه زلال نمیماند بنابراین بعضی افراد آب آن را روزانه بعضی ها هفتگی و بعضی ها ماهیانه عوض میکردند.
●گروهی دیگر نیز وجود داشتند که چهره ی خودر را در چشم دیگران ارزیابی میکردند. یعنی از عنبیه ی چشم اطرافیانشان برای دیدن ردّی از زیبایی یا عیوب چهره ی خود استفاده میکردند.
●در نبود آینه عده ایی نیز با گفتگو کردن، خودشان را میدیدند به این صورت که بطور طبیعی بعد از سلام و احوال پرسی درباره ی ظاهر همدیگر نظر میدادند؛ شاید حتی جای سلام و احوال پرسی را همین توصیف کردنها میگرفت.
نکته: تصور کنید در کشور خودمان که همه اهل تعارفیم چنین چیزی رواج داشت. کمی خنده دار بنظر می آید. در این صورت هیچکس متوجه عیوب خود نمیشد.
●برخی از افراد هم صبح زودتر از خواب بیدار میشدند و شتابان خودشان را به چشمه میرساندند و خود را در آب زلال تماشا کرده و چیتان پیتان میکردند و بعد به سر کار میرفتند.
اما در دراز مدت نبود آینه تغییرات بزرگی در زندگی ایجاد میکرد. و انسان ها را به سمت و سوی دیگری میبرد. احتمالا دیگر زیبایی ظاهری رنگ میباخت و تعریف زیبایی در بین آدمها تغییر میکرد. رفته رفته زیبایی های درونی ارزشمند میشد و آدمها وقت و هزینه ی خود را صرف هر چه زیباتر شدن صفات درونی خود میکردند. دیگر معیار زیبایی شکل، صورت ورنگ پوست نبود؛ بلکه صفات اخلاقی ارزشمندترین دارایی هر فرد حساب میشد.در چنین دنیایی روابط بین فردی عمیق تر و ماندگار تر میشد. آدمها وقت خود را به افرادی اختصاص میدادند که آنها را از لحاظ اخلاقی و صفات درونی پسندیده باشند.
و راستش را بخواهید در همین دنیای پر از آینه و زیبایی های ظاهری و ساختگی نیز حقیقت همین است : رابطه ایی ماندگار خواهد بود که ریشه دراخلاق و زیبایی درونی داشته باشد. ظاهر شاید دل را در لحظه ایی ببرد، اما چیزی که انسان را نگه میدارد، رفتار درست است.
نتیجه گیری
شاید اگر آینه ایی وجود نداشت، آدمها بخصوص زنان از زنجیرهایی که به دست خود ساخته اند رها میشدند؛ زنجیر هایی از جنس وسواس های بی پایان برای زیبایی. و آن وقت پول و زمانشان صرف چیزهای ارزشمندتری میشد و هم هروانشان آرامتر و سبکتر.
