
سالهاست که وقتی بهم می رسیم سلام اولین و خوبین دومین کلمه ی همه ی ماست.
و در آن لحظه حتی در بدترین شرایط زندگی هستیم ولی به پاسخ اینکه سلام ممنون. قناعت می کنیم.
صورتک های خنده دار برای ظاهرمان درست کرده ایم تا وقتی بهم می رسیم خیلی سریع به حالت از قبل تنظیم شده ی خود برگردیم تا نکند دیگران به عمق حال بدمان پی ببرند. و آن موقعس که دیگر کارمان تمام است و اینگونه زندگی کردن مثل هدر دادن اکسیژن هست.
دلم به حال خودم و همه ی کسانی که مثل من هستن میسوزد.
یکبار واقعی باشیم و اگه حالمان بد باشد هم راحت بگوییم.
سلام خوبی؟
سلام. ممنون که حالم را پرسیدی شاید با دیدنت خوب باشم ولی لطفا نپرس که خوبی؟
بپرس؟ سعی کن که خوب باشی.