خواندن ۲ دقیقه·۱۹ ساعت پیش

دومین آبِ حیات!

دومین آبِ حیات؛ که روح را مینوازد، ذهن را آرام میکند و دل را همدلی است، چون دری عزیز نایاب است، تو را به اوج میرساند و چشمانی به جهان درونت است تورا میزداید و چون چشمه‌ی زم زم دلت را زلال میکند. آری! دوست را میگویم.:)

به راستی در این دنیا بی‌سامان وجودش الزامیست. هر آنکس که محروم بود نداند طعم دنیا را!... دلی را عاشقی باید؛ گرفتار دو چشمان چو دریای یاور بباید.؛)

خرسندم؛ از وجودت، ای دوست من، بباید تنها اوقاتی را که در کنارت میگذرانم بر عمرم بُشمارم.
دوستان چشمان ما به اعماق ما هستند. رسم دوستی این است که یار را به راستی و درستی بدون کاستی و کمی نشان دهی و به او فرصت الک کردن پلیدی‌های دنیا را بدهی.

اثر دوست بر زندگی آنچنان عمیق است که پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم فرموده اند:« انسان بر دین و آئین دوست خود است.» همانقدر که دوستی درست موجب قربت الی الله میشود.میتواند ویرانگر و خانمان‌سوز باشد و ما را تیره و تار کند.

که بزرگان اهل ادب گفته اند« مار بد جانی ستاند از سلیم یار بد آرد سوی نار مقیم». اگر همنشینی با بدان کرد حتی اگر اخلاق وی در ما اثر نکند به پیروی از روش آنها متهم میشویم.