همین الان به تلگرام وصل شدم و یه غم غریبی افتاد تو دلم.
فقط با نت همراه اول میشه وصل شد.
انگار اونایی که خط ایرانسل و رایتل و ... دارن آدم نیستن. یکی دو تا دوست و یکی دو تا نسبتا غریبه پیام دادن و حالمو پرسیدن. احتمالا بخاطر اینکه دیدم اونجا خبری نیست، حالم گرفته نشده.
اینهمه تلاش صرفا برای وصل شدن به اینترنت. چیزی که تو کشورهای دیگه اصلا مساله نیست. اصلا به چشم نمیاد.
ما واقعا جون سختیم. برای نوشتن یک مقاله ساده، با دور زدن تحریم ها و دانلود غیرقانونی رفرنسها و استفاده غیرقانونی از نرمافزارهای کرک شده از ویندوز گرفته تا نرمافزارهای تخصصی و مصیبهای کرک کردن و مصیبت های پریدن کرک و پریدن اطلاعات، نبود پشتیبانی نرم افزاری و استفاده از نسخههای ناقص، خطر بدافزارها، قطعی اینترنت، سرعت کم اینترنت، تعطیل بودن مملکت در نصف روزهای کاری، کم بودن دستمزد و بیارزش بودن پول ملی و هزینه زیاد اشتراک پلتفرمهای تخصصی خارجی، تذکر حجاب/لباس/کفش/شلوار! گرفتن از مسئول کتابخانه، کتابخانه ای که ماکزیمم خدمتی که ارائه میده میز و صندلی غیر استاندارد هست و نه هیچ چیز دیگه، هوای آلوده، آسفالت ناجور، وقتی برای گرفتن یه برگه ساده برای کار پژوهشی ساده تر، دقیقا ۱۸ تا اتاق رو توی ۵ تا ساختمون یک مجموعه اداری بالا پایین رفتم و بعدش تازه ارجاعم دادن به اونیکی اداره و ۴ روز هم اونجا علاف بودم چون روز اول برق نبود، روز دوم رو دولت تعطیل کرد. روز سوم سیستم داخلیشون قطع بود و مسئول مربوطه میگفت من بدون نامه ای که دبیرخانه برام بفرسته کار نمیکنم، روز چهارم مسئول مربوطه نبود! روز پنجم مسئول مربوطه گفت این نامه به من مربوط نیست! برگرد اتاق فلانی و فلانی تمام کارهای تلفنی و کارهای همکاراشو راه انداخت و تو راهرو با دیدن هرکسی افتاد دنبال اون تا کارای دیگهاش رو انجام بده و اون وسطم با لبخند به من میگفت ببخشیدااا یهه للللحظه الان میام!و میرفت! ... آخر هم کارم به این شکل راه افتاد که رفتم یک اداره دیگه به امید اینکه فرجی بشه و کارمند اونجا چون فراغالتحصیل دانشگاه فعلی من بود، بهم گفت معرفی نامه و هیچی نمیخواد! پیام بده توی ایتا تا برات بفرستم چیزی که میخوای رو! و ایتا ندارم! و ایتا کد به کاربران جدید نمیفرسته!
اینجوری میگذره زندگی.
ولی خیلیاش تقصیر ما نبود که نتونستیم و نشد و باز نتونستیم و نتونستیم و ... .
