دلنوشته

در دل این دنیا، گاهی جایی برای آرامش نیست، گاهی انگار همه‌چیز بر هم می‌ریزد و قلب‌ها تنها به صدای تند نفس کشیدن خود گوش می‌دهند. اما همیشه در میان این آشوب‌ها، یادهایی هست که به ما قوت می‌دهند؛ یادهایی از کسانی که در دنیای خودشان، حتی وقتی در تاریکی بودند، شعله‌ای از نور را روشن می‌کردند. شاید زندگی پیچیده باشد، شاید راه‌ها صاف نباشند، اما همین لحظات پر از چالش، رنگ می‌دهند به زندگی‌مان. مثل ستاره‌ای در آسمان شب که هیچ‌گاه نمی‌افتد، در دل تاریکی‌ها، نورهایی از امید در دل انسان‌ها روشن می‌شود. شاید برای رسیدن به آرامش، باید لحظاتی از آن دلتنگی و سختی عبور کنیم، شاید باید یاد بگیریم که در هر روز و در هر قدم، چیزی از خودمان بسازیم که به زندگی‌مان معنا بدهد. همیشه به یاد داشته باشیم که در دل هر سختی، درختی از امید خواهد رویید، فقط کافیست با تمام وجود باور کنیم که باید به جلو حرکت کنیم.

✍️داود جلیلی هولاسو