کاش به مرگ اعتقاد داشتیم…
به این حقیقت ساده و بیتعارف که روزی هر کدام از ما، بیهیچ مقام و عنوان و ثروتی، در سکوت خاک آرام میگیریم.
اگر به مرگ باور داشتیم، اینهمه مفسده و دروغ و فساد و ریا در جامعه ریشه نمیدواند.
آدمی وقتی مرگ را فراموش میکند، گمان میبرد تا ازل در این دنیا خواهد تاخت؛
گمان میکند فرصت جبران بیپایان است،
حقالناس کوچک شمرده میشود،
دروغ آسان میشود،
ریا لباس روزمره آدمها میشود.
اما حقیقت این است که ما مهمانان کوتاهمدت این جهانیم.
مرگ، همان مرزی است که همه انسانها را برابر میسازد؛
اگر به آن بیندیشیم، دلها نرمتر میشود،
ظلمها کمتر،
حرفها راستتر،
و دنیا جای قابلتحملتری میشود.
گاهی باید به مرگ و نیستی فکر کرد…
نه برای ترسیدن،
بلکه برای انسانتر زیستن.
برای اینکه یادمان نرود هیچکس جاودانه نیست،
و تنها چیزی که از ما میماند، نام نیک و رفتار راستین ماست.
✍️داود جلیلی هولاسو
