از پستوی ذهن افسرده .

من افسرده نیستم فقط یک چیزهایی مرا در عمقی از غم غرقم کرده است.

بر لحظه هایم فضایی سرد، تاریک و مه آلود حاکم شده. من مضطرب نیستم فقط مه گرفتگی این هوا تمام نمی شود و نمی گذارد خوب ببینم. دلم برای روشنایی تنگ شده است.

من عصبانی نیستم؛ ضعیفم و از آن بدتر از ضعف هایم شرمگینم. در دایره تکرار سرزنش کردنم ؛ آرامشم را می سوزانم.

و چه می شود کرد با چیزی که نیستم و آن چه که هست دارم عمر را می گذرانم. زندگی مرا محکوم به مرگ و خودم، خودم را محکوم به این چیزی که نخواستم باشم کردم. و من چه قاضی بی رحم و بی ملاحظه ای هستم.

تمام