فریاد آرام کلمات

گاهی وقتی برگه‌های امتحان بچه‌ها را تصحیح می‌کنم، بیشتر از غلط‌های درسی، املاهایشان توجهم را جلب می‌کند.

اشتباه علمی را می‌شود جبران کرد، می‌شود دوباره یاد گرفت؛

اما وقتی واژه‌ها غلط نوشته می‌شوند، حس می‌کنم خودِ زبان دارد آرام‌آرام زخمی می‌شود، انگار کلمات از توی برگه دست بلند می‌کنند و زیر لب فریاد می‌زنند:

«خانم! ما چه گناهی کردیم؟!»

گاهی دلم می‌خواهد برگه را کنار بگذارم، یک فنجان چای بردارم و با خودم فکر کنم که شاید لازم است برای این واژه‌های زخمی یک مراسم احیا ترتیب بدهیم، کمی دست نوازش رویشان بکشیم و دوباره سالم به صفحه برگردند.

شاید برای همین است که وقتی جمله‌ای از فئودور داستایوفسکی را خواندم، لبخند تلخی زدم؛

او گفته بود برایش هفتاد خط توهین نوشتند، اما آنچه بیشتر آزارش داد، غلط‌های املایی‌شان بود.

انگار بعضی دردها، قرن و کشور نمی‌شناسند و زبان هم مرز ندارد…

✍️نرجس پورهاشم

#صدای_واژه‌ها

#نویسنده

#معلم نویسنده