نهج البلاغه کتابی است که تعدادی از خطبهها، نامهها و جملات کوتاه امام علی(ع) در دوران خلافتش را در بر دارد.[۱] آن را دایرةالمعارفی از فرهنگ اسلامی، و پس از قرآن و احادیث نبوی،مهمترین منبع برای شناخت اسلام و ارزشهای دینی میدانند.[۲] همچنین بعد از قرآن، نهج البلاغه را یکی از کتابهای مورد توجه شیعیان برای حفظ کردن معرفی کردهاند.[۳] رضا استادی در کتابنامه نهج البلاغه نام ۳۷۰ عنوان کتاب پیرامون نهج البلاغه را آورده است که تا سال ۱۳۵۹ش نوشته شدهاند.[۴]
سید محسن امین در کتاب اعیان الشیعه، نهج البلاغه را یکی از بزرگترین افتخارات عرب و اسلام معرفی کرده است.[۵] بر اساس گزارشها، بعد از قرآن، نهج البلاغه بیشترین نسخههای خطی، شرح و تفسیر را در فرهنگ اسلامی به خود اختصاص داده است و بسیاری از متون ادبی فارسی و عربی، بعد از قرآن، از نهج البلاغه تأثیر پذیرفتهاند.[۶] همچنین به گفته محدث نوری در کتاب مستدرک الوسائل بسیاری از علمای پیشین که میخواستند به شاگردانشان اجازهنامهای را برای نقل نهج البلاغه بدهند، نهج البلاغه را با عنوان «اَخُ القرآن» (برادر قرآن) معرفی کردهاند.[۷]
مقالهٔ اصلی: سید رضی
سید رضی (۳۵۹-۴۰۶ق) نهج البلاغه را در سال ۴۰۰ق جمعآوری کرده است.[۸] سید رضی از آل ابیطالب[۹] و از فقیهان، متکلمان، مفسران و ادیبان شیعه است.[۱۰]
سید رضی مهمترین انگیزه خود از گردآوری نهج البلاغه را، پاسخ به درخواست دوستانش برای جمعآوری سخنان فصیح و بلیغ امام علی(ع)، دانسته است.[۱۱] او در نهج البلاغه، تنها بخشی از سخنان و نامههای امام علی(ع) را جمع کرده است که درجه بالایی از فصاحت و بلاغت را دارند.[۱۲] به همین دلیل، وی این اثر را نهج البلاغه (به معنای «راه و طریق آشکار بلاغت») نامیده[۱۳] که به گفته محمد عَبْدُه، از علمای اهلتسنن، بهترین توصیف برای این کتاب اسز ت.[۱۴]
به نقل از سایت ویکی شی
