نوجوان ها

خب من به عنوان یه نوجوان 14 ساله زیاد نمیتونم همسن و سال های خودم رو درک کنم .

اونا اکثرا گوشی و بازی رو به کتاب ترجیح میدن و من متوجه شدم همین دسته از همسن های من میگن ما افسرده ایم و کسی مارو درک نمی کنه

درسته من اونا رو درک نمیکنم . امکانات عالی ، مشکل اجاره و چک و وام .... نداره پس چه مشکلی اونو اذیت میکنه؟

افراد باید یک دلیل برای ناراحتی داشته باشن ولی وقتی از چندتای اون ها پرسیدم چه مشکلی اذیتت می کنه؟

یا اینکه پرسیدم چرا کسی رو تورو درک نمیکنه مگه چه مشکلی داری؟ اونا گفتن :"نمی دونم"

من زندگی خوبی دارم چون بیماری غیرقابل درمان ندارم ، دغدغه وام و پول ندارم و اون یه سری از مشکلات هم یه روزی تموم میشه پس تحمل میکنم

یک چیزی که متوجه شدم اینه که چیزی که در سوشال مدیا می بینند روی افکار اونا تاثیر داره

اگر اون گفت من ناراحتم دلیل ش این بود که محتوایی که میبینه اینو میگه واگرنه اون هیچ مشکل خاصی نداره و حتی به چشم دیدم که یه بچه 12 ساله میگف من نمیخوام وجود داشته باشم. ولی آخه چرا؟

خب دلیلی جز فضای مجازی نیست .

در یک مقاله دیدم که نوشته بود دهه 80 ها غم انگیز ترین افراد هستند

بیاید یه نگاه بندازیم که چرا؟ خب در زمان اونا فضای مجازی گسترش یافت و بنظرم باز این یک دلیله چون افرادی که اونجا هستن میتونن هرچی دلشون خواست بگن و آزار و اذیت کلامی ، سواستفاده از اعتماد اونا و ...

واگرنه دهه 70 هم جنگ و اوضاع اقتصادی بد رو تجربه کرده (من تا به اینجا دو جنگ 12 رزوه و 40 روزه دیدم ولی اونا 8 ساله و 12 روزه و40 روزه)

همچنان به عنوان یک دهه 90 یی این رو میگم که بعضی وقتا لذت بردن از زندگی بهتر از اینه که زندگی رو به کام خودمون تلخ کنیم و بگیم تنها هستیم و بیچاره ایم و.... مشکلات ادامه داره ، زندگی ادامه داره و بهتره برای اونا یه راه حل پیدا کنیم تا اینکه راجبش غر بزنیم

زندگی کن و لذت ببر.