«روزهای عمرم یکی پس از دیگری میگذشت و هر روز سنم بیشتر میشد. به همان نسبت، مسئولیتهایم هم بیشتر میشدند.
از خودم ناامید شده بودم؛ چون وقتی بچه بودم، هر وقت آیندهام را تصور میکردم، خودم را در موقعیتهای بزرگ و موفق میدیدم. همیشه به خودم میگفتم هنوز وقتش نرسیده کاری انجام بدهم؛ وقتی بزرگ شدم، همه چیز درست میشود. فکر میکردم فلان آدم میشوم و بهمان موفقیت را به دست میآورم.
اما وقتی به این سن رسیدم، منتظر یک جهش بزرگ بودم؛ جهشی که تصور میکردم ثمره این سالها باشد. ولی دیدم از این خبرها نیست. این موضوع حسابی توی ذوقم زد و باعث شد احساس ناامیدی کنم.
در همین فکرها و نشخوارهای ذهنی بودم که یکی از دوستانم گفت: «بیا این کتاب را بخوان، شاید به دردت بخورد.»
وقتی کتاب «اثر مرکب» را خواندم، نگاه جدیدی به زندگی پیدا کردم و متوجه شدم خیلی از کارهایی که انجام میدادم اشتباه بودهان
«امروز اومدم از بخشهای اثرگذار کتاب اثر مرکب بگم؛ بخشهایی که خودم امتحانشون کردم و نتیجهشون رو توی زندگیم دیدم.»
اولین چیزی که این کتاب برای من روشن کرد، شکستن دیوار ذهنی «جهش بزرگ» بود.
من همیشه فکر میکردم یک روز قرار است یک اتفاق بزرگ بیفتد و ناگهان موفق شوم. اما کتاب اثر مرکب به من فهماند که جهش بزرگ بیشتر یک رؤیای خیالی است تا یک واقعیت.
موفقیت معمولاً ذرهذره به دست میآید، اما ماندگار است.
برای مثال، من یک محصل رشته برنامهنویسی هستم. وقتی میخواستم یک دوره آموزشی را شروع کنم، روز اول سه ساعت آموزش میدیدم. روز دوم و سوم هم همینطور ادامه میدادم، اما بعد از مدتی انگیزهام کم میشد و دیگر حوصله آموزش دیدن نداشتم.
مشکل اینجا بود که ذهنم به سه ساعت آموزش در روز عادت کرده بود. هر وقت میخواستم دوباره شروع کنم، با خودم میگفتم باید سه ساعت کامل وقت بگذارم. همین باعث میشد اصلاً سراغ آموزش نروم.
اما اثر مرکب یک حرف ساده میزند:
«لازم نیست روزی سه ساعت آموزش ببینی؛ روزی نیم ساعت، اما پیوسته یاد بگیر.»
شاید نیم ساعت در نگاه اول خیلی کم به نظر برسد، اما اگر بعد از یک ماه حساب کنی، میبینی ساعتهای زیادی آموزش دیدهای و بخش بزرگی از دوره را جلو رفتهای.
همین موضوع درباره کتاب خواندن هم صدق میکند. اگر فقط روزی ۱۰ صفحه کتاب بخوانی، در پایان سال ۳۶۵۰ صفحه مطالعه کردهای؛ بدون اینکه فشار زیادی به خودت وارد کرده باشی.
قدرت اثر مرکب شبیه یک شیب ملایم است. هنگام بالا رفتن شاید متوجه پیشرفتت نشوی، اما وقتی به پشت سر نگاه میکنی، میبینی فاصله زیادی را طی کردهای و به قله نزدیک شدهای.
آیندهات را به لذتهای لحظهای نفروش
دومین چیزی که از این کتاب یاد گرفتم این بود که آیندهات را به خاطر لذتهای لحظهای نفروش.
همه ما این جمله را شنیدهایم که «گذشته گذشته است و آینده هنوز نیامده، پس نگرانش نباش.» این حرف تا حدی درست است، اما نه به این معنا که بدون فکر زندگی کنیم و هیچ برنامهای برای آینده نداشته باشیم.
کتاب اثر مرکب میگوید انتخابهایت را آگاهانه انجام بده. اجازه نده لذتهای زودگذر آیندهات را از تو بگیرند.
برای مثال، وقتی بین یادگیری یک مهارت و انجام یک سرگرمی فوری قرار میگیریم، معمولاً ذهن ما به سمت گزینهای میرود که لذت سریعتری دارد. بازی کردن، گشتن در شبکههای اجتماعی یا انجام کارهای بیهدف، نتیجه فوری میدهند؛ اما یادگیری و پیشرفت نیاز به صبر و تلاش دارند.
اینجاست که باید تصمیم بگیری به حرف لحظهای ذهنت گوش بدهی یا به آیندهای که برای خودت میخواهی.
شاید یک انتخاب کوچک در یک روز اهمیت زیادی نداشته باشد، اما وقتی این انتخابها هر روز تکرار شوند، میتوانند مسیر زندگی یک انسان را تغییر دهند.
شاید خیلی وقتها شنیده باشیم که «روزها کوتاه شدهاند»؛ اینکه تا بیدار میشویم شب شده است. بعضیها حتی میگویند طول شبانهروز تغییر کرده، اما حتی اگر این تغییر خیلی جزئی هم باشد، نمیتواند توضیح دهد که چرا ما اینقدر احساس کمبود زمان داریم.
پس دلیل این حس چیست؟
به نظر من جواب در یک چیز ساده است: عادتها
عادتها مثل یک شمشیر دولبه هستند؛ هم میتوانند به ما کمک کنند و هم میتوانند ما را نابود کنند.
طبق برخی تحقیقات، بخش زیادی از کارهایی که در طول روز انجام میدهیم، به صورت عادت انجام میشود. یعنی بدون فکر کردن کاری را انجام میدهیم و حتی گاهی یادمان نمیماند که چه کارهایی کردهایم.
یک نکته جالب این است که شاید به همین دلیل است که احساس میکنیم زمان زود میگذرد؛ چون بسیاری از لحظات زندگی ما در حالت «خودکار» سپری میشود.
بزرگترین عادت مخربی که خیلی از ما درگیرش هستیم، فضای مجازی است. وقتی وارد چرخه آن میشویم، ساعتها زمان میگذرد بدون اینکه متوجه شویم.
در مقابل، عادتهای خوب مثل یادگیری یا ورزش کردن در ابتدا سخت به نظر میرسند. اما وقتی وارد چرخه عادت شوند، بدون اینکه فشار زیادی حس کنیم، میتوانیم مدت طولانی ادامهشان دهیم
برای تغییر عادتهای بد به عادتهای خوب، به نظر من یک روش ساده وجود دارد:
مرحله ۱: یک هفته کارهایی که انجام میدهی را یادداشت کن.
مرحله ۲: عادتهای خوب و بد را جدا کن.
مرحله ۳: برای هر عادت بد، یک جایگزین خوب انتخاب کن.
در نهایت، هر زمان که به زمان انجام یک عادت بد رسیدی، آن را با عادت خوب جایگزین کن.
اگر این کار را حدود ۲۱ روز ادامه دهی، به مرور عادتهای خوب جای عادتهای بد را میگیرند.
یک نکته بسیار جالبی که کتاب به آن اشاره میکند این است که دانشمندان متوجه شدهاند بخش زیادی از نوع نگرش، سطح درآمد، عادتها و حتی علایق ما تحت تأثیر افرادی است که بیشتر وقتمان را با آنها میگذرانیم.
به همین دلیل، اگر میخواهیم رشد کنیم و به موفقیت نزدیکتر شویم، باید در انتخاب اطرافیانمان دقت بیشتری داشته باشیم.
بعضی افراد انگیزه و انرژی رشد را در ما بیشتر میکنند، اما بعضی دیگر ناخواسته باعث توقف، ناامیدی یا دور شدن ما از اهدافمان میشوند.
شاید لازم نباشد کسی را ناگهانی از زندگیمان حذف کنیم، اما حداقل میتوانیم فاصلهمان را با افرادی که مدام مانع پیشرفت ما میشوند کمتر و کمتر کنیم.
از نظر من یکی از جالب ترین بحث کتاب بخش اخرش است کتاب میگه زمانی که داری کاری رو انجام میدی و احساس میکنی به صد در صد توان خودت رسیدی تنها فقط یک درصد بیشتر از اون توانت انجام بده
این یک درصد یک درصد داخل قانون اثر مرکب میروند و تو از رقیبات در اخر میبنی کیلومتر ها فاصله داری
نکات بالا تنها مانند تقشه گنج می ماند و راه به سمت موفقیت را به تو نشان میدهند
اما همه چیز به خودت بستگی دارد تو میتوانی از این نقشه به درستی استفاده کنی و به سرعت هرچه تمام تر به سمت موفقیت بروی یا میتونی مثل نصیحت های پدرانه گوش بدی انجام ندهی
نکات بالا بخشی نکات کتاب اثر مرکب بود امیدوارم نوشته من شمارو به سمت خواندن این کتاب علاقمند کرده باشد
