پتروس میگه: «چطور اینا این همه خون رو میبینند و هنوز نمیتونند سمتِ درستِ تاریخ بایستند؟»
بهش میگم: مشکل از اونا نیست؛ مشکل از خود «سمتِ درستِ تاریخ» و این توهمه که فکر کنیم امروز میشه تشخیص داد کدوم سمت و کدوم مسیر قراره ما رو به کجا ببرن بدون اینکه ماشین زمان داشته باشیم. هیچکس هیچوقت آگاهانه در سمتِ نادرست تاریخ نمیایسته، همه فکر میکنند سمت درست همون طرفی بوده که وایسادن. اما تاریخ بعد از اینکه آدما بهش پیوستند و موجها خوابیدند داوری میکنه مسیری رو که انتخاب کرده بودند به آزادی رسیده یا به نکبتی مثلِ جمهوری اسلامی.
.
