حالا دیگه آخر ترم آخر دوره لیسانسم، دیگه داره تموم میشه . دورانی که همه میگن بهترین دوران دانشجویی و سنی آدم هستش. همه مگن اون سبک زندگی و حال و هوای دانشجویی رو فقط در دوران لیسانس میشه تجربه کرد. و من اینو قبول دارم به نظر من شما هیچ وقت انقدر خودتو درگیر این مسائل نمیتونی بکنی . هیچوقت نمیتونی این نوع تجربیات رو دوباره تکرار بکنی. در کشور های امریکایی و اروپایی یه چیزی هست به اسم درامای دبیرستان و اصلا یک نوع سبک داستانی برای فیلم و سریال هستش. اما در ایران بخاطر تک جنسیتی بودن مدارس ما درامای دانشگاه رو داریم که به نظرم همونقدر جذاب هستش. به نظرم هر کسی در طول زندگیش باید این نوع دراما ها رو تجربه بکنه . منظورم نیست که همیشه درگیر اینا باشه -که اگر باشه قطعا ینی طرف یه مشکلی داره- ولی اونقدری باشه که از این ها درس بگیره. و به نظر من دانشگاه بهترین جا برای افرادی مثل خودم هستش . جایی به نسبت امن تر که شما میتونی از حاشیه امن خودت بیرون بیای و افق دیدت رو بزرگ تر بکنی و اداب معاشرت و برخوردت رو با دیگران بهتر و قوی تر بکنی. به نظر من این ویژگی خفن محیط دانشگاه بهش خیلی کم اهمیت و بها داده میشه و یا اگر هم داده بشه بیشتر در غالب شبکه سازی در غالب کاری یا درسی هستش، ولی چیزی که من منظورم هستش بیشتر برای رشد هوش هیجانی هستش. برتر اینجوری بگم. اگر لیسانسو گرفتی و بعد از اون خواستی با کسی یه ارتباطی بگیری حتی در پایین ترین حد اما نتونستی ، بدون که از پتانسیل دانشگاهت استفاده نکردی! و اره میدونم اینو نمیشه این نسخه رو برای همه پیچید ولی برای 90% افراد همینه.
