فعلا بیشترین عددی که گفته شده ۵۰ هزار هست. (در حین نوشتن این نوشته اعداد ۶۰ و ۸۰ و ۱۰۰ هزار هم شنیده شد که بیخیال میشیم) عمده تجمعات در شهر های بزرگ بوده پس عمده کشته ها هم در شهر های بزرگ باید باشه، بر اساس گزارش خبر فوری، یا خساراتی که شهرداری اعلام کرده حدود ۴۰ الی ۶۰ درصد کشته ها باید در تهران باشند. پس کف کف ۲۰ هزار کشته در استان تهران باید داشته باشیم. البته بعضی هم عدد ۱۰ هزار را برای تهران اعلام کردند و تراکم کشتار در استان های غربی را بیشتر دانستن که جلوتر میگم.
کل استان تهران ۲۸ هزار کوچه داره پس به صورت میانگین در هر ۷ کوچه باید ۵ تا کشته باشه. با فرض توزیع آماری پوآسون، احتمال اینکه در یک کوچه هیچ کشته ای نباشه میشه حدود ۴۹ درصد و احتمال اینکه یک، دو یا بیشتر در یک کوچه باشه هم ۵۱ درصد. پس باید از هر ۲ کوچه تنها یکی ش کشته نداشته باشه.
این عدد با مشاهدات عادی هر شهروندی اکیدا فاصله داره. در برخی محله ها کلا هیچ کشته ای وجود نداره و در متراکم ترین نقاط شهر (از نظر کشته ها)، از هر ۵ الی ۱۰ کوچه یک کوچه کشته داره.
گزارش میدانی دیگه ای هم بیان میکنه که در هر محله میانگین ۵ تا بنر ترحیم دیده شده که با ضرب در تعداد محلات تهران ۳۵۲ میشه ۱۷۶۰ تا و اختلاف معناداری با عدد ۲۰ هزار یا حتی ۱۰ هزار داره. اگر این عدد درست باشه آمار کل کشور باید در حدود همان عدد ادعایی ج.ا. یعنی ۳۴۰۰ باشه.
به عنوان یک تخمین دست بالا اگر به صورت میانگین از هر ۱۰ کوچه ۱ کوچه کشته داشته باشه، (دقت کنید میانگین کل استان تهران را درنظر میگیریم) آمار تهران باید حدود ۳ هزار باشه و آمار کل کشور احتمالا چیزی در حدود ۶ یا ۷ هزار باشه. پس اعدادی مانند ۳۶ هزار و ۵۰ هزار مطلقا یاوه است.
توجه کنید اگه تمرکز آمار رو در استان های غربی بیشتر کنیم به اعداد عجیب تری در استان های غربی میرسیم با توجه به اینکه استان های غربی مساحت شهری به مراتب کمتری از تهران دارند.
اولین و ساده ترین دلیلش تاثیر روانی هست! وقتی اعداد مطرح شده ۳، ۱۲، ۳۶، ۴۷ و ۵۰ هست ناخودآگاه چه عددی پذیرفته میشه؟ دیگه کمتر از ۱۲ هزار نمیاد که! هرچقدر هم اعداد بزرگ دور از واقعیت باشه و از نظر منطقی اثبات پذیر باشه غیر واقعی بودنش باز هم ذهن سوگیری میکنه. پس اعداد پرتی مثل ۳۶ و ۵۰ هزار نقش اعتبار بخشی روانی به اعداد ۱۲ هزا و اعتبار زدایی از عدد اعلام شده توسط حکومت دارند. بماند که برخی با جدیت اعداد ۳۶ هزار یا ۵۰ هزار رو هم باور کردند!
دوم؛ انگیزه رسانه های صهیونیستی مانند اینترنشنال در مطرح کردن این اعداد هم غیر قابل انکاره: به حاشیه رفتن جنایت نسل کشی در غزه. گزاره های مسخره ای مانند "بزرگترین کشتار بعد از جنگ جهانی دوم" و ... هم از سوی این رسانه ها با همین هدف گفته میشه
چه ۳ هزار چه ۷ هزار چه هر عدد دیگری؛ اینهایی که کشته شدند انسان بودند، هر کدامشان مادر و پدری داشتند و شاید همسر و فرزندی که چشم براهشان بودند و خدا میداند الان چه حالی دارند و با جای خالی عزیزشان چه میکنند.
چه کسی پاسخ این خون ها را خواهد داد؟ چه کسی غمخوار مادر ملینا خواهد بود وقتی نیمه شب خون گریه میکند؟ گناه آن مادر باردار را که با صدای سلاخی شدن همسرش از پشت تلفن راهی بیمارستان شد چه بود؟ جای خالی پدر را چه کسی میتواند برای فرزندش پر کند؟ بعد از این چه کسی میتواند گریه های آن دخترک 3 ساله را آرام کند؟
بقیه را در متن بعدی مینویسم
