جمعه های موذی وکشدار....

در این دنیا، همه چیزدست خود آدم است،

حتی عشق، حتی جنون، حتی ترس ...

آدمیزاد می تواند اگر بخواهد کوه ها را جا به جا کند ...

می تواند آب ها را بخشکاند ...

می تواند چرخ و فلک را به هم بریزد ...

آدمیزاد حکایتی است، می تواند همه جور حکایتی باشد؛ حکایت شیرین، حکایت تلخ، حکایت زشت ... و حکایت پهلوانی!

بدنِ آدمیزاد شکننده است، اما هیچ نیرویی در این دنیا، به قدرتِ نیروی روحی او نمی رسد، به شرطی که اراده و وقوف داشته باشد!

#سیمین_دانشور

#سووشون

به گمانم سه بار سوشون رو خوندم،وهر دفه برام لذت خوندن اولین بار داشت ،خیلی ذهنم وروحم رو در گیر خودش کرد،واینکه اگه جای زری بودم چه تصمیمی می گرفتم بعد از مرگ یوسف ولی هرچه هست همه حواسم میدادم به یادگارهای که یوسف برام گذاشته بود ،خسرو ودوقلوها مینا ومرجان ونمیذاشتم آب تو دل شون تکون بخوره ،وبه قول خسرو ما زنها همه عمرمون ترسیدیم واین ترس نه واسه حفاظت از خودمون که تنها واسه از دست ندادن عزیزترین زندگی مون بوده وبس

بگذار همه دنیا فکر کنن من ترسو هستم ،آره من شهامت یوسف رو نخواهم داشت چون میدونم قاطی شدن به بازی سیاست مزخرف ترین چیزی که عمر وجوونی آدم به باد میده،به قول سهراب وقطاری دیدم که سیاست میبرد وچه خالی می رفت.

کاش یوسف به جای فکر کردن به مردم و ایل و فلاکت وبدبختی که حاصل ظلم واستعمار بود به زری و بچه هاش فکر می کرد ،که اونا بعد مرگ اش چطور زندگی خواهند کرد.

کاش‌به تنها خواهرش فکر میکرد که چطور داغ یوسف رو باید تحمل کنه.

مبارزه برای آرمان وهدف که حاصلش فنا شدن یه زندگی معنا نداره ،زندگی این درس بهم داده که هیچکس ارزش کار اونایی که رفتن نمیدونه وبعد مدتی همه چی رو فراموش می کنن وهمه سرگرم زندگی کوفتی شون می شن .

زری فقط میخواست در کنار شوهرش وبچه هاش یه زندگی عادی داشته باشه که نشد ومیدونی چقدر یوسف ها خون پا ک شون ریخته شد وچقدر زری ها سوشون ها در دل دارند.

اردیبهشت ۱۴۰۵