نمی دانم چرا ما آدم ها در مورد بعضی آدم های دیگر در ذهنمان بزرگ نمایی می کنیم، برایمان جذاب اند،عاشقشان هستیم، در هر حالی طرفداریشان را می کنیم و برایمان فرقی ندارد از آن فرد چه کسی انتقاد می کند، فقط منتقدش را می کوبیم.
به این راه و روش نمی گویند طرفداری، اگر هم بگویند به آن در زبان معاصر خواهند گفت "طرفداری احمقانه یا خرکی".
آدم ها جز چیزی شبیه به یک پوشال تو خالی نیستند تا زمانی که یاد بگیرند "انسان" باشند، از سیر تکامل بیرون بیایند و باور کنند که بدون نیاز به هیچ موجودی "کامل"اند.
ما آدم ها فکر می کنیم کامل هستیم، ولی اگر کامل بودیم چرا باید از کسانی که حتی آنها را از نزدیک ندیدیم طرفداری کور کورانه بکنیم؟
شاید بهتر است طرفدار خودمان باشیم، قدری به خودمان عشق بورزیم، نگذاریم کسی اعصابمان را به هم بریزد...
واقعا ما چه موجودات عجیبی هستیم، در حالی که جهان در حال تغییر است ما حتی نمی خواهیم از خواب بلند شویم!
یک سوال:تا حالا از خود پرسیده اید من کیستم؟
بدون در نظر گرفتن قردادها(اسم و سن و ویژگی و....)پاسخ بدهید!
می توانید بگویید:من یک انسانم؛ولی آیا واقعا تو یک انسانی؟
تویی که برایت طبیعت یا بهتر بگویم مادرت مهم نیست،
تویی که حتی به خودت اهمیت نمی دهی،طرفدار خودت نیستی، آیا واقعا تو یک انسانی؟
در مطلب بعدی به تو خواهم شناخت که تو کیستی ، آیا فقط آمده ای بهر جان کندن یا باید زندگی کنی؟
متن از شاعر?
