به پسرم نگاه میکنم

این روزا با دیدن تصاویر جوانان ناکام سرزمینم عمق درد مادرهاشون را با تمام وجودم درک میکنم

به پسرم نگاه میکنم به عشق و وابستگی ای که بینمون هست

تمام وجودم داغ میشه نکنه روزی بخوان از من بگیرنت

نمیتونم حتی تصور کنم مغزم تا یجایی همراهی میکنه و بعد قفل میشه دلش نمیخواد ادامه بده

اشکام سرازیر میشه...

ترس و احساس نا امنی تمام وجودم رو میگیره

داشتم بهش میگفتم آدمای خوب بخاطر کارای خوبشون خدا بهشون جایزه میده ولی آدمای بد چون دیگران رو اذیت کردن خودشونم اذیت میشن

گفت مثل اغتشاشگرا مامان اونا خیلی بدن حرم آقا سبزه قبا رو آتیش زدن

چی باید بگم که روح لطیفت بتونه درکش کنه

هنوز خیلی کوچیکی که بفهمی این دنیا چقدر تاریک و ترسناکه

فقط گفتم مامان جان‌اخبار همیشه هم راستشو نمیگه

وقتی بزرگتر شدی خودت متوجه میشی

این روزا بیشتر از قبل نگران آینده ام

همه چیز پوچ و بی معنی به نظر میاد

آنلاین شاپی که ۴ سال زحمت کشیدم براش روی هواست

چه کردین با ما که زنده بودنمون هم مثل مرده هاست