شنیدم که استاد بیژن عبدالکریمی گفته است: «خشونتی که در دیماه ظهور پیدا کرد، با روح و فرهنگ و لوگوس و خِرد ایرانی سازگار نیست. در تاریخ کشورمان، ظهور چنین خشونتی را کمتر دیدهایم. [شما را] ارجاع میدهم به فرهنگ بزرگ و متعالی این سرزمین. و اشاره میکنم به نمادهای بزرگ این فرهنگ، مانند عرفان و اندیشههای حافظ و سعدی و مولانا. این کشور، کشوری است که تمام ائمهاش به عصمت و پاکدامنی و لطف و محبت و مروت و جوانمردی شناخته میشوند. لذا بیتردید چنین خشونتی، بدون دخالت بیگانه و دیگری در فرهنگ ما، شکل نمیگرفت.»
چه سخن عالمانهای استاد. ممنون که ملت ایران را از خواب غفلت بیدار کردی. معلوم شد خشونتی که از سوی مردم (نه ماموران حکومتی؛ آنها آزارشان به مورچه هم نمیرسد) سر زده است، ریشه در فرهنگ ایرانی-اسلامیِ آقایان ندارد. اصلاً حکومتی که میراثدار حافظ و سعدی و نظامی و مولوی است، چرا باید دست به کشتار هزاران نفر بزند؟ فقط میتوان گفت حیف از دانشگاهی که این مردک بیشرم، فرومایه و زرخرید در آن تدریس میکند.
در ادامه، جلوههایی از فرهنگ ایرانی-اسلامی در بهمن ۱۳۵۷ را میبینید. از تصاویر پیداست که دریایی از «جوانمردی و مروت» در چهرهٔ انقلابیون موج میزند و آتش «لطف و محبت» در خیابانها زبانه میکشد. نه شهر در محاصرهٔ سلاحبهدستان است و نه سنگی بر شیشهٔ مغازهها فرود میآید.
عکسها را از صفحهٔ کاربری به نام RYRA برداشتهام.
