گر سنگ از این حدیث بنالد، عجب مدار

انگار نه گریزی از کودک‌کش خارجی داریم و نه کودک‌کش داخلی. یا فرود بمب و موشک است که داغ بر دل خانواده‌ها می‌نهد، یا شلیک سیلی از گلوله است که جسم نازک کودکی را می‌شکافد. حتماً خبر دارید که باز هم تیراندازی به یک اتومبیل، این بار در شهرستان خمین، جان چهار نفر را گرفت. یکی از قربانیان به نام «رها شیخی» تنها پنج سال داشت و کوچک‌ترین عضو خانواده بود. او نیز مانند زهرا برزگر، که از کشته‌شدگان حملات اسرائیل در چند هفتهٔ گذشته است، به دست جماعتی ظالم و کودک‌کش به قتل رسید.

یادداشتی از دکتر یاسر رحمانی راد، زندانی سیاسی سابق، در واکنش به این مرگ دلخراش:

اتفاقی که برای رها شیخی خردسال افتاد، قلب هر آزاده‌ای را به درد آورد. شلیک‌کنندگان به او که امروز در عزای حسین بن علی‌اند و دم از آزادگی می‌زنند، با دیدن جنازه‌اش باید در خود می‌پیچیدند و نفرین دوزخ را بر خود متصور می‌شدند. واژه‌ای برای توصیف واقعه به ذهن نمی‌رسد. جسدهایمان بی‌شمار است و در جهان تنها و بی‌پناهیم. تنها کاری که باید کرد، تنها هدفی از زندگی که می‌تواند هنوز معنادار بماند، زنده ماندنمان برای روایت کردن است. باید زنده ماند، جنگید و این روزگار را روایت کرد. روایت کرد که چه بر سر قربانیانی چون رها آمد.