امروزه با گسترش استفاده از تلفنهای همراه و اینترنت، همه ما بدون استثنا در معرض امواج اینترنت قرار داریم و خواه یا ناخواه در معرض عوارض این امواج قرار گرفتهایم. بسیاری از محققان معتقد هستند که این امواج به شدت برای انسان مضرند اما برخی دیگر معتقدند که قدرت امواج وای فای آنقدر قوی نیست که تاثیر منفی روی بدن بگذارند. به همین علت آزمایشهای متعددی در این حوزه انجام شده تا در نتیجه محققان بر این باور رسیدند که این امواج برای سلامتی عوارض و مضراتی در پی دارند. در این میان مادران باردار بیشتر در معرض این آسیبها قرار میگیرند. اشعه ساطع شده از گوشیها و مودمهای وای فای برای مادر و جنین فوق العاده خطرناک است. پزشکان معتقدند که این امواج باعث ایجاد مشکلات رفتاری در کودک، عقب ماندگی ذهنی، بیش فعالی، مشکل ارتباطی کودک با دیگران و… میشود. به همین علت توصیه میشود در دوران بارداری کمتر از لپتاپ، موبایل و سایر وسایلی که اتصال شما را به اینترنت فراهم میکند استفاده کنید و سعی کنید هر طور که هست خود را از این امواج دور نگه دارید.
• امواج وای فای برای نوزاد
اشعههای وای فای علاوه بر کودکان و بزرگسالان و جنین، روی نوزادان نیز به شکل ویژهای تاثیر میگذارد. نوزاد انسان بعد از تولد، مغزی تکمیل نشده دارد. در واقع بخشی از فرایند تکمیل رشد مغز نوزاد در بدن مادر و بخش دیگری از آن بیرون از بدن صورت میگیرد. مغز نوزادان و کودکان عملکرد و ساختاری متفاوت با مغز بزرگسالان دارد. به دلیل اینکه اتصالات عصبی و سلولهای مغز نوزادان هنوز در حال شکلگیری و تنظیم است، میزان واکنش آنها به تحریکات محیطی نسبت به بزرگسالان کاملاً فرق میکند. بنابراین هرگونه تغییری در این تحرکات از طرف مغز، به شکل مثبت یا منفی ارزیابی میشود و این موضوع روی تکامل و رشد مغز نوزادان تاثیر میگذارد.
به بیان دیگر میتوانیم بگوییم که امواج وای فای جزء محرکهای محیطی محسوب میشوند و این امواج روی تکامل و رشد مغز نوزادان و کودکان تاثیرات منفی میگذارند. نوزادانی که مدام در معرض تشعشعات وای فای قرار میگیرند، حجم و تعداد سلولهای عصبی در آنها کاهش پیدا میکند و دچار اختلال در اتصالات بین این سلولها میشوند. این موضوع در نهایت باعث کاهش حجم و تعداد سلولهای عصبی شده و به تغییر در فعالیت الکتریکی و شیمیایی مغز، افزایش استرس اکسیداتیو، آپوپتوز، التهاب و… منتهی میشود. کودکی که دائماً در معرض امواج وای فای قرار بگیرد، در بزرگسالی با مشکلاتی مانند کاهش توانایی یادگیری، مشکل در عملکرد مغز و حافظه، کاهش توانایی هوش و بیان احساسات و… مواجه میشود. علاوه بر آن احتمال ابتلا به بیماریهای عصبی از جمله بیش فعالی، اوتیسم، اختلالات خلقی، اضطراب، اختلالات در خواب و سرطان مغز در این دسته از نوزادان بیشتر است.
