«خلعِ سلاح»

من ، یک "تروریست" هستم ..

آرمانم،

نشاط پروانه است و عقیده ام،

لبخند..

قصد و نیت من، همه عشق ،

درخشش دندان ها ،

و شکفتن لب‌ های آدمی است..

خندیدن آرزوی من است ؛

لابه لای سبزه های خیس،

پابرهنه دویدن آرزوی من است؛

بوسیدن دختری به شکوه اقاقیا،

و دست در دست او زیر نور ماه ،

رقصیدن آرزوی من است ...

راستی !

او هم یک تروریست بود ..!

انگار ، آموزش دیده بود ،

زیباترین فرشته هر قصه ای باشد..؛

طوری که اعجازِ گونه اش ،

عطرِ خونِ در تپش میداد ،

و به لاله های سرخ، می مانست ..

یا مردمِ ارغوانی و شیرینش ،

که جملگی شراب را ،

خنک تر آمده بود ..؛

از بس که با دو نرگس آبی اش ،

آسمان مرا ، شفاف می نگریست ...

آری !

او هم یک "تروریست" بود ؛

و هر روز ،

به گل های خانه آب میداد ..

او تروریست بود ؛

و ماهیِ قرمزِ عید را چقَدَر دوست داشت ..

او ،

مهربان ترین دختری است ،

که میشناسم.. که میشناختم...

او ،

یک"تروریست "بود .؛

عقیده اش"عشق"و

اسلحه اش"زیستن"..

ای کاش ، ای کاش ،

ای کاش ،

"خلع سلاح" نمیشد ..

ای کاش ، نمی مرد ...

پ.ن :

اگر ده ها و صد ها هزار نفر"انسان" را

"تروریست" نامیده اند ؛ پس

«زنده باد انسانیت! زنده باد تروریسم!»