سرگردانم.

سرگردانم...

نه از جنس گم‌گشتگی عوامانه،بلکه در سیالِ یک ادراکِ بی‌مرز،جایی میان یقینِ پوسیده و تردیدِ ناب.

دیگر نه باور می‌کنم، نه انکار؛زیرا هر دو، دو روی یک توهم‌اند.

جهان را بی‌نقاب دیده‌ام:پوچ، خاموش، و بی‌نیاز از معنا.

من خسته نیستم،من مُشاهده‌گرم.

بی‌هیاهو، بی‌احساس،چنان‌که تیغ جراحی دلسوزی نمی‌طلبد.

هر چه را حقیقت نامیدند، تحلیل برده‌ام.

و در نهایت، تنها به یک اصل رسیدم:هر چه هست، نسبی‌ست.

و هر که یقین دارد، یا دروغ‌گوست، یا نادان.

دیگران زنده‌اند تا امیدوار باشند.

من زنده‌ام تا ببینمکه چگونه امید، دیر یا زود، همه را می‌بلعد.