شاید این بار شد...

فکر می کنم امسال تابستون تنها سالی هستش که از اومدن فصل تابستان و گذر کردن هر ماهش انقدر ناراحت میشم کاش یا اصلا تابستون ،مرداد نیاد یا هم اگه اومد دیر تر بیاد...

آخه امسال همون سال سنگین است

دوازدهم

کنکور

اولش اصلا رو کنکور دانشگاه دولتی حساب نکرده بودم

ناا‌مید بودم فکر می کردم هر چقدر هم بخونم فایده ای نداره بازم هستن کسایی که از من جلوتر باشن من هر چقدر که تلاش کنم آخرش نتیجه ی چندان جالبی نداره

ولی الان که فقط چند ماه مونده به کنکور الان که تایم زیادی ندارم برای خوندن

و کلی کتاب نخونده تست نزده دارم

الان که خرداد از رگ گردن به من نزدیک تره،بلاخره شروع کردم بخوندن

اونم چه خوندنی هر فصل برام ساعت ها زمان میبره با این شکلی‌که من دارم پیش میرم بعید می دونم بتونم 3پایه تخصصی بخونم چه برسه به دروس عمومی و....

خستم

حالم خوب نیست

نه فقط بخاطر کنکور

بخاطر همه چیز

حق ما نبود این سال ها رو تو این شرایط روانی،اقتصادی بگذرونیم.

دلم می خواد با تمام سختی هایی که تو این راه هست شرایط موجود، ریسک کنم از اون محیط مثلا امن بیرون بیام و تجربه های جدیدی داشته باشم.

اینکه صرفاً شهر خودم مشهد قبول بشم دغدغه نیست برام

ولی کاش بشه که شهرهای کوچکتری، دانشگاه های دیگه ای قبول بشم.

راستش دلم می خواد شهرهای شمالی باشه

از این آب و هوا خستم

تنها چیزی که تو این شرایط می تونه حالم رو بهتر کنه اینکه وقتی چند ماه بعد نتیجه ی کنکور اومد یک شهر خوش آب و هوای شمالی با یک دانشگاه زیبا قبول بشم(البته که اگه تهران قبول بشم خیلی بهتره ولی خب...)

با تمام سختی ها مشکلات خوابگاه، شهر غریب درس خوندن،زندگی کردن کنار میام.‌‌..

دیگه این همه راکد بودن نمی تونم تحمل کنم

تو اون مرحله از زندگی قرار گفتم

که نیاز دارم

به تجربه، مسیرهای جدید

هر چند که شاید گاهی اشتباه باشه

امیدوارم همه ی این روزا زودتر بگذره

روزای خوب مون موندگار تر از سختی ها غصه های این تایم باشه

و کاش بشه که چند ماه بعد که این پست رو دیدم

با حسرت ناامیدی از نشدن نباشه

نمیگم فقط برام این و این پیش بیاد

یا اینکه فقط مسئله من باشم نه

این روزا یکسری از این درد ها برای همه ی ما مشترکه

فقط می خوام، ای کاش که حال همه با هم خوب باشه